Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 684/08, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika A. R. do uiszczenia wpisu sądowego od jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 31 lipca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. w kwocie 100 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącej zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania - § 1 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 111 § 2 i art. 57 § 3 p.p.s.a. a contrario, wnosząc o jego uchylenie. W ocenie autora zażalenia spór, mimo wydania ośmiu decyzji dotyczących ośmiu kolejnych miesięcy, dotyczy jednej sprawy, a rozdzielenie skargi na osiem spraw było bezpodstawne, zwłaszcza w świetle art. 111 § 2 p.p.s.a., który pozwala na połączenie spraw do łącznego rozpoznania. Tym samym zdaniem strony wszystkie osiem decyzji winno być objętych jednym łącznie określonym wpisem, a kierowanie wezwań do każdej ze spraw z osobna prowadzi do zawyżenia wysokości wpisu z uwagi na to, iż część wydzielonych spraw objęta jest wpisem w wysokości minimalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W przedmiotowej sprawie słusznie określono wysokość wpisu na 100 zł, prawidłowo przywołano też jako podstawę prawną w tym zakresie § 1 pkt 1 rozporządzenia. Pełnomocnik strony nie kwestionuje, wbrew zarzutom zażalenia, prawidłowości obliczenia wpisu, podnosi jedynie, że ze względu na tożsamość ośmiu spraw ("spór dotyczy jednej sprawy") skargi w nich wniesione powinny być objęte jednym łącznym wpisem. Stanowisko to jest chybione. Po pierwsze zwrócić należy uwagę, iż norma z art. 57 § 3 p.p.s.a. jest obligatoryjna – w przypadku zaskarżenia w jednym piśmie więcej niż jednego aktu (strona zaskarżyła osiem decyzji) przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Niezrozumiałe jest w tym kontekście podnoszenie przez profesjonalnego pełnomocnika strony zarzutu, iż przepis ten został naruszony "a contrario", zarzut ten zresztą nie został przez autora zażalenia uzasadniony. Z kolei powoływany w zażaleniu art. 111 § 2 p.p.s.a. zawiera normę fakultatywną ("może zarządzić") i nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że rozdzielenie skarg było bezpodstawne.
Stwierdzić nadto należy, iż połączenie kilku oddzielnych spraw na podstawie art. 111 § 1 lub § 2 p.p.s.a., w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ma charakter techniczny, organizacyjny i należy do pojęć z zakresu tzw. ekonomii procesowej. Nie powoduje powstania jednej nowej sprawy. Połączone sprawy zachowują nadal swoją odrębność i samodzielność. Jeżeli połączenie dotyczy także rozstrzygnięcia, to sąd wydaje wprawdzie jeden wyrok, ale jest to jeden wyrok w znaczeniu formalnoprawnym w rozumieniu art. 132 p.p.s.a., co do formy orzeczenia, natomiast w znaczeniu materialnym zawiera on oddzielne rozstrzygnięcia, co do każdej z połączonych spraw (skarg). Kwestia ta jest od dawna ugruntowana w orzecznictwie sądowym, również na tle analogicznego uregulowania zawartego w art. 219 k.p.c. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 633/08 i powołany tam wyrok Sądu Najwyższego z 22 września 1967 r. I CR 158/67 - OSNC 1968, nr 6, poz. 105; a także: postanowienie NSA z dnia 8 maja 2007 r., I FSK 457/07, postanowienie NSA z dnia 4 października 2006 r., I GZ 194/06, czy postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05, ONSAiWSA 2006, nr 3, poz. 77).
Należy zatem stwierdzić, że połączenie spraw do ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie uzasadniałoby zmniejszenia obciążenia finansowego strony poprzez pobranie jednego zamiast ośmiu wpisów od tożsamych, w ocenie strony, spraw, ponieważ w każdej z nich powinna być pobrana stosowna kwota. Zarządzenie wzywające do uiszczenia należnego wpisu sądowego jest zatem prawidłowe i jego zażalenie nie prowadzi do zwolnienia skarżącej z wskazanego obowiązku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji