Uzasadnienie
Zarządzeniem z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 310/16, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej "p.p.s.a."), wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M.B. (dalej: Skarżący lub Strona), w kwocie 1.533 zł, stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej "rozporządzenie").
Na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie podnosząc zarzuty naruszenia art. 231 p.p.s.a. w związku z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał, że wpis od skargi został określony przez Przewodniczącego Wydziału w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem strony skarżącej, w sytuacji, w której organy podatkowe nie stwierdziły nieprawidłowości w miesiącu objętym zaskarżoną decyzją, przy określaniu wartości przedmiotu sporu należy pominąć nadwyżki przeniesione z poprzednich okresów, aby uniknąć błędu w postaci powielania kwoty przeniesionej z poprzedniego okresu. W konsekwencji jako wartość przedmiotu sporu należało przyjąć kwotę 0 zł i na tej podstawie wyliczyć wpis stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem Skarżącego, takie stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przystępując do oceny zasadności zażalenia wskazać należy, że analogiczne sprawy strony skarżącej były już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W serii postanowień wydanych 6 września 2016 r., sygn. akt od
I FZ 198/16 do I FZ 201/16, NSA wskazał z jakich względów uznał, że zakwestionowane zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Kielcach wzywające stronę do uiszczenia wpisu od skargi były nieprawidłowe.
Skład orzekający NSA w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone we wskazanych postanowieniach i w ślad za argumentacją w nich wyrażoną wskazuje, że działanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zmierzające do ustalenia wysokości wpisu w rozpoznawanej sprawie było nieprawidłowe. Sąd pierwszej instancji nie miał bowiem podstaw, by uwzględnić kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu rozliczeniowego, gdyż nie jest ona przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. Kwota ta oddziałuje wprawdzie na kolejny okres rozliczeniowy, lecz przy ustalaniu realnej wartości przedmiotu zaskarżenia objętego wniesionym środkiem prawnym powinna zostać pominięta.
Sąd powinien tym samym pominąć wszelkie kwoty, które wprawdzie rodziły rozbieżność między deklaracjami a decyzjami organów podatkowych, ale stanowiły jedynie powielenie kwestii spornej, która tak naprawdę miała miejsce w innym okresie rozliczeniowym.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tym samym poglądy wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. I FZ 338/13 oraz z dnia 4 maja 2016 r., sygn. I FZ 75/16.
Z przytoczonych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.