Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 42/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. K. na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 29 listopada 2022 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, że powodem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: Ppsa), było nieopłacenie w terminie należnego wpisu sądowego w kwocie 100.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego (po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy) otrzymał wezwanie do uiszczenia przedmiotowej opłaty w dniu 17 kwietnia 2023 r., jednak w wyznaczonym terminie nie dokonano płatności.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów sądowych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 3 § 1 Ppsa w związku z art. 45 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi na decyzję z powodu nieuiszczonego wpisu sądowego mimo wykazania przesłanek do zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie budzą zastrzeżeń ustalenia Sądu pierwszej instancji stanowiące podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 kwietnia 2023 r., a należna opłata sądowa nie została uiszczona w wyznaczonym do tego (siedmiodniowym) terminie (zob. k. 51-52 akt sąd.). Okoliczność tę potwierdził również wprost autor zażalenia, przyznając, że skarżący nie zapłacił wpisu sądowego, mimo wezwania do jego pokrycia (s. 2 zażalenia). Brak było tym samym jakichkolwiek podstaw, by podważać zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji był bowiem zobligowany do odrzucenia skargi w myśl art. 220 § 3 Ppsa wobec nieuiszczenia należnej opłaty sądowej w zakreślonym do tego terminie.
Nie może natomiast odnieść zamierzonego przez stronę skutku prezentowana w zażaleniu argumentacja odnosząca się do trudnej sytuacji majątkowej skarżącego. Stanowi ona w istocie polemikę z oceną dokonaną w ramach prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie prawa pomocy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2023 r, sygn. akt I SPP/Rz 33/23 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 marca 2023 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy) i nie może w konsekwencji stanowić przedmiotu rozważań w aktualnie toczącym się postępowaniu dotyczącym legalności orzeczenia odrzucającego skargę.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP (wskutek pozbawienia strony prawa do rozpatrzenia jego sprawy przez sąd) za chybione i orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.