Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Op 379/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał T. W. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 202 zł
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż nie zgadza się ze wskazaną przez Dyrektora Izby Skarbowej wartością przedmiotu zaskarżenia w kwocie 5.036,00 zł. Zdaniem skarżącego w istocie rzeczy faktyczną kwotą wpłaty podatku VAT za listopad 2002 r. według zaskarżonej decyzji jest kwota 2.288,00 zł. Kwota 2.748,00 zł to nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc, nie podlegająca wpłacie do Urzędu Skarbowego. Nie może być zatem wartością przedmiotu zaskarżenia miesiąca, którego dotyczy skarżona decyzja, ponieważ ma swój finansowy skutek dopiero w terminie późniejszym.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że kwota sporna została określona prawidłowo. Organ przedstawił sposób wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Wskazał mianowicie, iż przedmiotem sporu w listopadzie był oszacowany przez organ niezaewidencjonowany obrót ze sprzedaży olejku zapachowego, kwotę sporną stanowi w tym przypadku wyliczona od niego kwota podatku należnego, tj. 5.036,00 zł. O taką kwotę została powiększona zadeklarowana przez skarżącego kwota podatku należnego za ten miesiąc, która miała wpływ na dokonane przez niego za ten miesiąc rozliczenie. Organ, korygując kwotę podatku należnego konsekwentnie skorygował dokonane przez niego za ten miesiąc rozliczenie.
Skarżący zadeklarował za listopad 2002 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w kwocie 4.167,00 zł, natomiast zaskarżoną decyzją określono zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie w kwocie 2.288,00 zł, co w sumie daje różnicę w kwocie 6.455,00 zł, którą to należy pomniejszyć o kwotę 1.419 zł, będącą przedmiotem sporu za sierpień i wrzesień 2002 r. W rezultacie daje to kwotę 5.036,00 zł, będącą przedmiotem sporu za listopad 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ metoda wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej jest słuszna. Organ odwoławczy obliczał wartość przedmiotu sporu porównując różnicę między podatkiem naliczonym a należnym, podaną przez skarżącego z kwotą wynikającą z treści zaskarżonych decyzji. Otrzymany wynik był jednak każdorazowo pomniejszany o kwotę, która była de facto kwestionowana we wcześniejszych okresach rozliczeniowych. Tym samym organ uniknął sytuacji, w której np. określona kwota podatku naliczonego wynikająca z zakwestionowanej faktury w sierpniu 2002 r. stanowiłaby element wartości przedmiotu zaskarżenia w miesiącu następnym.
Należy stwierdzić, że przyjęta przez organ odwoławczy metoda wyliczenia przedmiotu zaskarżenia jest zgodna z myślą zawartą w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07. W uchwale stwierdzono, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W uzasadnieniu uchwały wskazywano ponadto, że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do przepisów regulujących kwestie związane z wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych, to w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu.
Mając na względzie powyższe rozważania należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.