Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ol 417/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił J. P. (dalej: "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołując art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wyjaśnił, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia. Skarżący, działający przez adwokata, nie przedstawił bowiem żadnych argumentów odnoszących się wprost do wniosku, przemawiających za jego uwzględnieniem. Wskazywana wartość pieniężna określonych przez organ zobowiązań, która wynosi 156.560,- zł łącznie w trzech zawisłych przed tut. Sądem sprawach, mimo że znaczna, nie przesądza o pozytywnym rozpoznaniu wniosku.
Sąd wskazał, że dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy przedstawić w sposób rzeczowy, poparty dowodami, wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takich skutków. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie nie zawierał. Natomiast na tle zarzutów przedstawionych w obszernej skardze Sąd stwierdził, że samo przekonanie wnioskodawcy o wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą przesłanki pozytywne, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych do wstrzymania wykonania decyzji.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że przedmiotowy wniosek prócz ogólnego powołania się na skutki finansowe wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 Pp.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się ze znaczną szkodą i nieodwracalnymi skutkami (por. postanowienia NSA: z 1 sierpnia 2012 r., II OZ 664/12; z 12 lutego 2013 r., II OZ 71/13).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w tym zakresie jest prawidłowa, bowiem poza ogólnikowym stwierdzeniem dotyczącym możliwości wystąpienia nieodwracalnych skutków, skarżący nie zawarł żadnej argumentacji dotyczącej swojej sytuacji majątkowej i finansowej. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na konieczność udzielenia jej ochrony. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Całkowicie chybiona jest argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu, która koncentruje się na wadliwości zaskarżonej decyzji, a nie odnosi się w ogóle do dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny niezaistnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.