Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 326/18, będącym przedmiotem zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę H. sp. z o.o. w organizacji w likwidacji z siedzibą w O. (dalej: spółka, skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z 28 marca 2018 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r., z powodu nieuiszczenia wpisu.
Z motywów rozstrzygnięcia sądu I instancji wynikało, że wobec prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Olsztynie z dnia 15 listopada 2018 r., wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, wpisu sądowego w kwocie 13.261 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie została doręczona w dniu 3 grudnia 2018 r. W związku z powyższym, termin do wykonania nałożonego ww. zarządzeniem obowiązku upłynął z dniem 10 grudnia 2018 r.. W wyznaczonym terminie uiszczono kwotę 100 zł.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że odrzucenie skargi jest niesprawiedliwe. Spółka złożyła wniosek o poznanie prawa pomocy, natomiast sąd odmówił jej jego przyznania. Spółka dokonała wpłaty takiej kwoty, jaką dysponowała, bowiem nie prowadzi żadnych czynności w ramach działalności gospodarczej, nie osiąga żadnych przychodów. Wspólnicy spółki muszą w pierwszej kolejności zagwarantować swoim rodzinom zaspokojenie podstawowych potrzeb.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Mając na uwadze tak zakreślone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny NSA jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez WSA w Olsztynie.
Spółka stoi na stanowisku, że zaskarżone rozstrzygnięcie sądu I instancji jest niesprawiedliwe, bowiem spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wnosząc skargę na decyzję organu podatkowego spółka nie uiściła wymaganego prawem wpisu od skargi. Przewodniczący Wydziału - zarządzeniem z 4 lipca 2018 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. - wezwał do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 13.261 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Odpis ww. zarządzenia doręczono spółce 19 lipca 2018 r. Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem z 15 listopada 2018 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi zgodnie z zarządzeniem z 4 lipca 2018 r. Wezwanie doręczono 3 grudnia 2018 r. W zakreślonym przez sąd terminie spółka wpłaciła jedynie kwotę 100 zł. Wyjaśnienie spółki, iż wpłaciła 100 zł, gdyż dysponowała tylko taką kwotą, nie jest wystarczające do uznania, że sąd I instancji niezasadnie orzekł o odrzuceniu skargi.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę, albowiem mimo wezwania sądu nie została ona opłacona we właściwej kwocie.
Podkreślenia wymaga przy tym, że odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od niej nie jest nieuprawnionym ograniczeniem prawa do sądu, o czym wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie z 23 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 486/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) jak i Trybunał Konstytucyjny (wyrok z 16 listopada 2011 r., SK 45/09, OTK-A 2011, Nr 9, poz. 97), oraz Europejski Trybunał Praw Człowieka (m.in. w wyroku w sprawie 6289/73, § 20 i n.).
Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.