Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 marca 2017 r. W. Z. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r.
Pismem z 4 kwietnia 2017 r. zostało wniesione zażalenie na powyższe zarządzenie. Skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie zarządzenia oraz wyznaczenie jednego wpisu w wysokości 500 zł w sprawach zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 2009-2011. Podkreślił, że przedmiotem sporu jest wysokość zobowiązania w poszczególnych miesiącach 2009-2011, wynikająca z zakwestionowania rzetelności faktur wystawionych we wskazanym okresie. Określenie zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące bazuje na analogicznej argumentacji, a jedyną zmienną stanowią numery i kwoty wynikające z zakwestionowanych faktur. W tej sytuacji, pomimo tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej, traktowanie wymiaru podatku za poszczególne miesiące jako odrębnego postępowania narusza zasady ekonomiki procesowej i powoduje podzielenie jednej sprawy na 24 postępowania sądowe, które najprawdopodobniej zostaną rozpatrzone na jednym terminie rozprawy. Ponadto skarżący będzie w sposób nieuzasadniony obciążony koniecznością uiszczenia wpisu w wysokości 24-krotnej niż wpis należny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Strona skarżąca ma zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej wnoszonej skargi, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.), bądź postanowienia przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.).
Bez znaczenia dla omawianego obowiązku jest okoliczność, czy rozstrzygnięcia administracyjne będące przedmiotem różnych skarg, jak i same te skargi są podobne lub pozostają ze sobą w związku. Wprawdzie w takiej sytuacji możliwe jest zarządzenie połączenia przez sąd kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia (na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a.), jednakże nawet w takim przypadku strona ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej ze skarg w połączonych sprawach.
Na podstawie wskazanego w zaskarżonym zarządzeniu art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przewodniczący prawidłowo zatem wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wspomniany rygor wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 14 grudnia 2016 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 8 grudnia 2014 r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. Sprawa niniejsza nie należy zatem do kategorii spraw, w których nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika także, by skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Oznacza to, że na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.