Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 30 maja 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), ustalił w sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 865.438,00 zł oraz, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej również jako "rozporządzenie"), wezwał pełnomocnika spółki do uiszczenia stosunkowego wpisu od skargi w wysokości 8.655,00 zł.
W zażaleniu powyższemu zarządzeniu, spółka zarzuciła naruszenie art. 215, art. 218, art. 230 i art. 231 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie faktycznej wartości przedmiotu zaskarżenia biorąc pod uwagę jedynie kwoty zwiększające zobowiązanie podatkowe czyli zmniejszenie podatku naliczonego nie uwzględniając korzystnych dla strony kwot zmniejszających podatek należny, który również miały wpływ na zobowiązanie podatkowe.
Zdaniem, zastępującego skarżącą, doradcy podatkowego w sprawie nastąpiło błędne ustalenie faktycznej wartości przedmiotu zaskarżenia poprzez wzięcie pod uwagę jedynie kwot zwiększających zobowiązanie podatkowe bez uwzględnienia korzystnych dla strony kwot zmniejszających podatek należny, który również miał wpływ na zobowiązanie podatkowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały.
W rozpoznawanej sprawie nie ma sporu, co do charakteru należnego w sprawie wpisu, skarżąca natomiast kwestionuje ustaloną przez Sąd pierwszej instancji wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, a co za tym idzie wysokość wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
Skarżąca, we wniesionej w sprawie skardze, decyzję organu odwoławczego zaskarżyła w całości. W decyzji tej organ zakwestionował stronie odliczenie podatku naliczonego w kwocie 432.425,09 zł oraz określił kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u."), w wysokości 433.013,00 zł. Zdaniem bowiem organu faktura, z której wynikał podatek naliczony nie dokumentowała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a spółka nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, zatem nie mogła wykazać podatku należnego.
W powyższym stanie faktycznym wartością przedmiotu sporu w sprawie, zgodnie z powołaną uchwała NSA, będzie to co kwestionuje w skardze spółka, a kwestionuje ona rozstrzygnięcie w zakresie podatku naliczonego z faktury wystawionej przez kontrahenta na wskazaną wyżej kwotę, jak i uznanie kwoty podatku należnego za kwotę z art. 108 ustawy o VAT. Nie można przy tym, jak chce tego pełnomocnik spółki uwzględnić kwot zmniejszających podatek należny, których nie zakwestionował organ podatkowy w rozliczeniu grudnia 2013 r., z tej prostej przyczyny, że kwota z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nie jest podatkiem należnym i nie podlega obniżeniu przez podatek naliczony.
Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.