Uzasadnienie
W zaskarżonym zarządzeniu z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 230/16, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wezwał B. sp. z o.o. w R. (dalej: skarżąca lub spółka) do wykonania zarządzenia z dnia 23 marca 2016 r. przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi tej spółki w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 260 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy i wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu, mimo że zaskarżyła on w terminie orzeczenie odmawiające przyznania jej prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że – wbrew twierdzeniom zażalenia – sprzeciw skarżącej został rozpoznany, gdyż postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., w związku z wniesionym sprzeciwem, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania skarżącej prawa pomocy. Ustawa nie przewiduje obecnie, by na postanowienie wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. przysługiwało zażalenie, stąd w świetle art. 168 § 1 p.p.s.a. postanowienie z dnia 19 maja 2016 r. z tym też dniem stało się prawomocne. W takiej sytuacji nie było potrzeby wstrzymania się z wydaniem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego do momentu doręczenia skarżącej odpisu postanowienia z dnia 19 maja 2016 r. i zgodne z prawem było wydanie takiego zarządzenia w dniu 25 maja 2016 r. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem wskazanego zarządzenia było natomiast to, że jego odpis został pełnomocnikowi skarżącej doręczony w dniu 30 maja 2016 r., podczas gdy odpis postanowienia z dnia 19 maja 2016 r. nie został temu pełnomocnikowi faktycznie doręczony (przesyłka zawierająca odpis wskazanego postanowienia została doręczona w trybie z art. 73 p.p.s.a., tj. fikcji prawnej doręczenia).
Wysokość wpisu nie jest przez skarżącą kwestionowana, stąd tylko dla porządku należy wskazać, że kwota wpisu została określona w sposób prawidłowy. Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy rozłożenia zaległości na raty zaległości podatkowej, natomiast w tego typu decyzjach organy nie zajmują się ustalaniem lub określaniem zobowiązania podatkowego, a jedynie oceniają ustawowe przesłanki uzasadniające przyznanie lub odmowę przyznania ulg w spłacie ustalonych już zaległości podatkowych. Skoro zatem spór między spółką a organami nie dotyczy należności pieniężnych, to należny w sprawie będzie wpis stały, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), tj. wpis w sprawach skarg z zakresu zobowiązań podatkowych, nieobjętych wpisem stosunkowym. Wysokość takiego wpisu od skargi to 500 zł, i takiej też kwoty dotyczyło skierowane do skarżącej wezwanie.
Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.