Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej "przewodniczący wydziału") z 1 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 223/21, W.K. (dalej "strona" lub "skarżący") został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 223/21, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 14 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2013 r., w kwocie 1.235 zł, ustalonej stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. poz. 2193, ze zm.), dalej "rozporządzenie".
Na przedmiotowe zarządzenie skarżący złożył zażalenie, żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia oraz kolejnych pismach procesowych przywołano okoliczności podważające zasadność odmowy zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, jak też kwestionujące prawidłowość wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, przez co należało je oddalić.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Ponadto w myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (do których należą skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania — § 2 art. 230 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (§ 1 rozporządzenia).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej skarżący nie uiścił wymaganej prawem opłaty sądowej od tego środka zaskarżenia. Dlatego też zarządzeniem przewodniczącego wydziału z 1 marca 2024 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 1.235 zł, która to wysokość — jak wynika z treści zarządzenia — została określona na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia. Stosownie zaś do tego przepisu wpis stosunkowy, determinowany wysokością należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, w przypadku gdy należność ta przekracza 100.000 zł, wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze zadeklarował wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 246.968 zł i kwota ta nie była w sprawie sporna (tzn. nie kwestionował jej ani organ administracji, ani sąd pierwszej instancji) oraz w odniesieniu do tej kwoty ustalono w sprawie wpis od skargi w wysokości 2.470 zł (246.968 zł x 1% = 2.469,68 zł => 2.470 zł), prawidłowo przewodniczący wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości wynoszącej połowę tej kwoty, tj. 1.235 zł.
Co istotne sam skarżący w zażaleniu, jak też w składanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Naczelnego Sądu Administracyjnego pismach nie kwestionuje wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, a jego argumentacja wskazuje jedynie, że strona nie akceptuje rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji o odmowie przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej oraz uznaje zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji za nieprawidłowy.
Odnosząc się bezpośrednio do tej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa po pierwsze, że w świetle art. 259 i art. 260 p.p.s.a. postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z 1 lutego 2024 r., sygn. akt I SPP/Wr 155/23, oraz z 20 maja 2024 r., sygn. akt I SPP/Wr 36/24, wydane w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w postępowaniu kasacyjnym, nie mogą podlegać kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po drugie warunkiem dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej oceny objętego skargą kasacyjną strony wyroku sądu pierwszej instancji jest — w świetle art. 220 § 1 p.p.s.a. — uiszczenie opłaty sądowej, tj. wpisu od skargi kasacyjnej.
Podnoszone w zażaleniu, jak i kolejnych pismach procesowych skarżącego okoliczności i argumenty pozostają bez wpływu na obowiązek uiszczenia opłaty sądowej, jak też na prawidłowość ustalenia jej wysokości.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.