Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 26 czerwca 2014 r., III SA/Gl 1952/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie R. M. na postanowienie tego Sądu z 12 maja 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, stosownie do art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 175 oraz art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Jak zauważono w motywach orzeczenia zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być co do zasady sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika lub jeden z pozostałych podmiotów wskazanych w art. 175 Ppsa. Tymczasem przedmiotowe zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną strony zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie z 26 czerwca 2014 r. skarżący wywiódł, że odrzucenie zażalenia było błędne, a ponadto ponowił wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z nieodniesieniem się przez Sąd do ww. wniosku odrzucenie zażalenia było przedwczesne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Okoliczność, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną skarżący sporządził osobiście jest niesporna i niekwestionowana przez stronę. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący nie posiada kwalifikacji do sporządzenia takowego zażalenia, wymaganych przez art. 194 § 4 w zw. z art. 175 Ppsa, w szczególności uprawnień radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego sędziego, prokuratora, notariusza, radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych. W związku z tym odrzucenie ww. zażalenia, jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, również nie nasuwa zastrzeżeń.
Kwestia (czasu) rozpoznania wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu podnoszona w zażaleniu nie ma wpływu na poprawność zastosowania ww. przepisów, które uzależniają rozstrzygnięcie w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną od okoliczności jego sporządzenia przez osobę nieuprawnioną, co jak wskazano nie budzi wątpliwości w sprawie.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie ww. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy.