Uzasadnienie
1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 609/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniosku A. B. (dalej: Strona lub Skarżący), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 24 marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. oraz od I do IV kwartału 2015 r.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że wniosek Skarżącego nie był uzasadniony, Skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Z tego względu ogólnikowy wniosek pozbawiony uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mógł, w ocenie Sądu, stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
- 2. Zażalenie Skarżącego
- 2.1. Zażaleniem (sporządzonym przez adwokata) Skarżący zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
- 2.2. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 61 § 3 P.p.s.a. przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego; - art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. przez zaniechanie wydania rozstrzygnięcia w oparciu o całość akt sprawy, co skutkowało brakiem kompleksowo rozpoznania sprawy i w konsekwencji - poczynienia przez Sąd meriti błędnych, albowiem niekompletnych ustaleń faktycznych w zakresie zasadności wniosku Skarżącego.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Zażalenie było pozbawione usprawiedliwionych podstaw i jako takie podlegało oddaleniu.
- 3.2. Sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej. Strona we wniosku nie podała żadnych konkretnych informacji i dowodów, na podstawie których można byłoby uznać, aby rzeczywiście w niniejszej sprawie zachodziły określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Z kolei wadliwie w zażaleniu motywowano, że Sąd oceniając wniosek powinien był z własnej inicjatywy posłużyć się dokumentami z akt administracyjnych i wywieść podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. Trzeba było mieć na uwadze, że w samym wniosku Skarżący nie wskazał żadnej argumentacji uprawdopodobniającej możliwość wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji nieuprawnione było oczekiwanie, że Sąd rozpatrujący ów wniosek będzie poszukiwał za Stronę argumentów oraz dokumentów na poparcie wniesionego żądania procesowego. To na Stronie bowiem (reprezentowanej w tym przypadku dodatkowo przez zawodowego pełnomocnika) spoczywał obowiązek takiego uzasadnienia wniosku, aby był on wystarczająco precyzyjny i dotyczył konkretnych okoliczności, które kwalifikują się do merytorycznej oceny z punktu widzenia wpływu na kondycję finansową Skarżącego.
W gestii Strony, jako znającej dokładnie okoliczności w zakresie jej sytuacji, leżało podanie ich we wniosku celem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jeżeli więc Skarżący dążył do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach niniejszej sprawy było to prawdopodobne, konieczne było odniesienie kwoty objętej zaskarżoną decyzją w szczególności do obecnego stanu majątkowego Skarżącego, popartego konkretnymi danymi między innymi o dochodach, oszczędnościach, wydatkach, możliwościach zarobkowych, posiadanym majątku. Brak tego rodzaju argumentacji oznaczał, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
- 3.3. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.