Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia R. M. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 marca 2011 r. wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2005 r. do października 2006 r. W zarządzeniu wskazano, jego podstawę prawną, tj. art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Stwierdzono też, że wartość przedmiotu zaskarżenia Przewodniczący Wydziału ustalił na kwotę 732.174 zł, a wpis sądowy od skargi na kwotę 7322 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Wskazano również termin do dokonania tej czynności i rygor na wypadek nieuiszczenia wpisu w terminie.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący, działając przez pełnomocnika – adwokata – zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania tj, § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że zaskarżone zarządzenie jest wadliwe, bowiem sprawa dotyczy zobowiązań podatkowych i zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. winna podlegać wpisowi w wysokości stałej. Ponadto wskazano, że zarządzenie w sprawie wysokości wpisu winno zostać doręczone po uprawomocnieniu się zarządzenia w sprawie ustalenia wartości przedmiotu sporu.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestią o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest ustalenie czy wpisem należnym od wniesionej skargi był wpis stosunkowy, czy też stały.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia", gdyż właśnie ta wartość determinuje charakter oraz wysokość należnego wpisu. W myśl art. 231 P.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie.
Należy również zauważyć, że ustawodawca w art. 215 P.p.s.a. nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 P.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne. Dokonując literalnej wykładni przepisów należałoby dość do wniosku, że w sprawach sądowoadministracyjnych każde pismo strony podlegałoby opłacie stałej, gdyż przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie akty lub czynności organów administracji publicznej. Dlatego też, "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem".
Mając powyższe na uwadze, należy zatem stwierdzić, że kluczowe jest ustalenie co określała/obejmowała zaskarżona przez stronę decyzja. Z akt sprawy wynika, że wniesiona przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie skarga była środkiem zaskarżenia od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G.. Decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Bez wątpienia decyzja tego typu obejmuje swoim zakresem określoną należność pieniężną, a co za tym idzie, skarga od tego typu decyzji będzie podlegać wpisowi stosunkowemu. Podatek określony taką decyzją zawsze będzie świadczeniem pieniężnym. W tym stanie rzeczy, zasadnie ustalono w zaskarżonym zarządzeniu wpis stosunkowy w oparciu o § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.