Uzasadnienie
W związku z wezwaniem Sądu z dnia 14 grudnia 2009 r. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez przedstawienie jego zwięzłego uzasadnienia, Skarżący złożył pismo z dnia 12 stycznia 2010 r., w którym jednakże w żaden sposób nie odniósł się do kwestii poruszonych w zaskarżonym postanowieniu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, ale przedstawił argumentację dotyczącą zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.
Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie tegoż sądu z dnia 7 lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Uzasadniając powyższe postanowienie sąd I instancji wskazał, że treści pisma uzupełniającego z dnia 12 stycznia 2010 r. w żaden sposób nie można potraktować jako uzasadnienia złożonego zażalenia na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.
Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji, w którym wskazała, że jest zmuszana do ponoszenia zbędnych kosztów wszczętych procedur. Skarżący odniósł się ponadto do kwestii będących przedmiotem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z przebiegu postępowania wynika, że Skarżący notorycznie myli kwestię zaskarżenia decyzji organu podatkowego, która jest przedmiotem skargi do sądu I instancji, z zupełnie wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Prowadzi to do sytuacji, że zamiast odnieść się do treści postanowienia sądu I instancji w przedmiocie prawa pomocy, które Skarżący zaskarża do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Strona powołuje argumentację zawartą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która nie ma żadnego związku z wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy.
Powyższy błąd został popełniony również w związku z rozpatrywanym zażaleniem, w związku z czym należy uznać, że Strona nie zakwestionowała skutecznie postanowienia sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia zażalenia, gdyż w żaden sposób nie odniosła się merytorycznie do jego treści.
Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.