Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. wezwał Skarżącego do złożenia oświadczenia, czy jego sytuacja rodzinna i materialna uległa zmianie w stosunku do opisanej we wniosku z dnia 11 sierpnia 2009 r. Skarżący pismem z dnia 24 grudnia 2009 r. poinformował, że jego sytuacja rodzinna i materialna pozostaje bez zmian.
Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 122/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Skarżącego w sprawie przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że Skarżący wraz z żoną uzyskuje łączny dochód z tytułu emerytury w wysokości 3631 zł, co kształtuje się na poziomie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Biorąc pod uwagę stały dochód, a także okoliczność, że na obecnym etapie postępowania Strona jest zobowiązana jedynie do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest niezasadny.
Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji, w którym wskazała, że jest zmuszana do ponoszenia zbędnych kosztów wszczętych procedur. Skarżący odniósł się ponadto do kwestii będących przedmiotem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z przebiegu postępowania wynika, że Skarżący notorycznie myli kwestię zaskarżenia decyzji organu podatkowego, która jest przedmiotem skargi do sądu I instancji, z zupełnie wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Prowadzi to do sytuacji, że zamiast odnieść się do treści postanowienia sądu I instancji w przedmiocie prawa pomocy, które Skarżący zaskarża do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Strona powołuje argumentację zawartą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która nie ma żadnego związku z wpadkową kwestią przyznania prawa pomocy.
Powyższy błąd został popełniony również w związku z rozpatrywanym zażaleniem, w związku z czym należy uznać, że Strona nie zakwestionowała skutecznie postanowienia sądu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, gdyż w żaden sposób nie odniosła się merytorycznie do jego treści.
Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.