Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. J. B. (dalej Strona lub Skarżąca) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 marca 2011 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 czerwca 2011 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia dla wskazanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2011 r.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. Skarżąca oznaczyła wartość przedmiotu sporu na kwotę 3.426 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 czerwca 2011 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 319 zł od wniesionej skargi.
Pismem z dnia 22 czerwca 2011 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o zmianę wskazanego zarządzenia poprzez ustalenie, że wpis powinien wynieść w niniejszej sprawie 138 zł.
Uzasadniając zażalenie Skarżąca podkreśliła, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3426 zł, dlatego zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie) wpis od skargi powinien zostać oszacowany na kwotę 138 zł. Tymczasem Sąd oszacował kwotę wpisu od skargi na 319 zł, tak jakby przyjął, że wartość sporna zamyka się w kwocie 7975 zł, co według Skarżącej jest niezgodne z rzeczywistością.
Ponadto Strona wskazała, że organ procesowy w żaden znany jej sposób nie zakwestionował wartości przedmiotu sporu, jaki oznaczyła w piśmie z dnia 14 czerwca 2011 r., ani też nie dokonał formalnego ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w innej wysokości niż wskazana. Skarżąca podnosiła także, że nie otrzymała jakichkolwiek informacji w tym zakresie. Jej zdaniem Przewodniczący Wydziału nie przeprowadził postępowania w trybie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), a wartość przedmiotu sporu zgodnie z którą pobrano wpis nie wynika z decyzji organów podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przez pisma, o których mowa w powyżej cytowanym przepisie należy rozumieć między innymi skargę (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
Przepis art. 214 § 1 p.p.s.a. określa natomiast, że jeśli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych, do których zalicza się na mocy art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. wpis, obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Wysokość należnego wpisu, o którym mowa w powyższych przepisach, ustala się w zależności od rodzaju sprawy, w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 211, poz. 2193, dalej rozporządzenie Rady Ministrów).
Zgodnie zaś z art. 218 p.p.s.a. przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie.
Mając na uwadze powyższe regulacje oraz przedmiot skargi, jakim jest określenie w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwoty podatku należnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, iż zaskarżonym zarządzeniem nieprawidłowo ustalono, w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia, wpis od wniesionej skargi w wysokości 319 złotych. Brak było również podstaw do uznania, że nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd uznał, że wartość przedmiotu sporu jest wyższy niż ta oznaczona przez Skarżącą.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego myli się Skarżąca twierdząc, że z decyzji organów podatkowych nie wynika wartość przedmiotu zaskarżenia, a organ nie dokonał formalnego ustalenia tej wartości i nie poinformował o tym Skarżącej. W ocenie tutejszego Sądu, z treści decyzji wprost wynika, co zostało z resztą także jasno wskazane przez organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi suma kwot podatku wynikającego z zakwestionowanych faktur – 7952 złote, tj. kwota podatku należnego z tytułu wystawionej przez Skarżącą faktury w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 1270 ze zm.) w wysokości 3426 zł, kwota podatku naliczonego z faktury otrzymanej od firmy B. P. A. S. G., w wysokości podatku VAT 1100 zł oraz kwota podatku naliczonego z faktury otrzymanej od firmy M. Sp. z o.o. za odkupienie Volkswagen Golfa w wysokości 3426 zł. Potwierdza to także treść skargi, w której Skarżąca kwestionuje ustalenia i ich skutki w zakresie podatku tak naliczonego, jak i należnego, płynących z zakwestionowanych przez organ ww. transakcji. Zgodnie zatem z powyższymi ustaleniami słusznie Sąd pierwszej instancji określił wartość przedmiotu sporu i obliczył od tej wartości wysokość wpisu od skargi.
Należy również w tym miejscu nadmienić, że odpowiedź na skargę kasacyjną, w której organ jasno i wyraźnie wskazał na wartość przedmiotu sporu oraz dokładnie przytoczył konkretne elementy, z których wartość ta się składa, została dostarczona Stronie dnia 8 czerwca 2011 r. (k. 19 akt Sądu pierwszej instancji), zatem Strona do dnia 14 czerwca 2011 r. (czyli do momentu sporządzenia odpowiedzi na wezwanie do oznaczenia wartości przedmiotu sporu) mogła zapoznać się z pismem organu. W konsekwencji argumentacja Skarżącej, że w tym zakresie nie otrzymała od organu żadnych informacji również nie może zostać uznana za skuteczną.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że przepis art. 218 p.p.s.a., którego naruszenie przez Sąd dopatruje się Strona, daje przewodniczącemu wydziału uprawnienie do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, podanej w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji (art. 215 § 1 p.p.s.a.). To uprawnienie Sądu wiąże się z tym, że nie jest on związany wartością przedmiotu zaskarżenia przedstawioną w takim piśmie. Dodatkowo należy wskazać, że uprawnienie przewodniczącego ma charakter uznaniowy i nie jest powiązane z żadnymi przesłankami jego stosowania, z wyjątkiem zasad związanych z dbałością o dochody budżetu państwa (zob. art. 212 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast potrzeba sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia w danej sprawie wystąpi wówczas, gdy informacja podana w piśmie będzie budziła wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy. Należy bowiem na marginesie zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. skarga, stanowiąca pierwsze pismo wszczynające postępowanie sądowe, w którym podaje się wartość przedmiotu zaskarżenia, powinna zostać przekazana do sądu wraz z aktami sprawy, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność zaskarżono.
Dochodzenie, o którym mowa we wskazanym przepisie art. 218 p.p.s.a.,, będzie w takiej sytuacji polegało na przeanalizowaniu przez Sąd informacji o wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze w zestawieniu z treścią zaskarżonego aktu lub czynności. Jeśli taka analiza nie usunie wątpliwości co do wartości przedmiotu zaskarżenia, wówczas przewodniczący będzie mógł uzyskać, w ramach zarządzonego dochodzenia, o którym mowa w tym przepisie, zarówno dodatkowe stanowisko skarżącego, jak i organu. Gdy w wyniku sprawdzenia przewodniczący zakwestionuje podaną wartość przedmiotu zaskarżenia, zarządzi uiszczenie opłaty w prawidłowej wysokości (art. 220 § 1 p.p.s.a.). (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 662-663.).
Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, argumentacja Skarżącej że Przewodniczący Wydziału nie przeprowadził dochodzenia w sprawie ustalenia wartości przedmiotu sporu oraz nie wiadomo na jakiej podstawie uznał za właściwą taką a nie inną wartość, skoro Skarżącą w wezwaniu do oznaczenia tej wartości podała inną wartość, należy uznać za oczywiście bezzasadną. Sąd pierwszej instancji, zgodnie z powyższymi rozważaniami, nie był bowiem związany wartością podaną przez Skarżącą w piśmie z dnia 14 czerwca 2011 r., a w sytuacji, w której pojawiły się wątpliwości co do rzetelności podanej przez Skarżącą wartości miał do dyspozycji akta sprawy na podstawie których po pierwsze ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia po wtóre dokonał obliczenia wpisu od skargi, a w konsekwencji wezwał do jego uiszczenia.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez Sąd art. 218 p.p.s.a., a co za tym idzie nie znalazł podstaw do uznania, iż Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżonym zarządzeniem nieprawidłowo ustalił, w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia, wpis od wniesionej skargi w wysokości 319 zł.
Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.