Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3925/14 w sprawie ze skargi J. I. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 października 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2011 r. do listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że Skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oparł na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie był skierowany do organu, tylko do Sądu, w związku z czym wnosi o jego rozpoznanie przez Sąd. Zdaniem Skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony tym, iż egzekwowanie decyzji na obecnym etapie postępowania spowodowałoby utratę płynności finansowej przez przedsiębiorstwo podatnika, a w konsekwencji upadłość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku Skarżącego sprowadza się do ogólnikowych twierdzeń o pozbawieniu go płynności finansowej, co miałoby prowadzić do upadłości. Skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, że faktycznie może dojść do takich właśnie nieodwracalnych - dla wspomnianej działalności - skutków. Swoich twierdzeń nie zobrazował również dokumentami źródłowymi, nie było ich także w aktach sprawy. W rezultacie Sąd uznał, że ogólne stwierdzenie Skarżącego o spowodowaniu trudnych do odwrócenia konsekwencji, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd zauważył, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o jej wadliwości.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że podatnik nie przytoczył w uzasadnieniu żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie decyzji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W interesie strony leży wskazanie przesłanek oraz materiału dowodowego umożliwiającego Sądowi odniesienie się do argumentacji strony.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione przez Skarżącego. Nie wykazał on, że wyegzekwowanie spornej należności spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też wyrządzi znaczną szkodę, nie zobrazował też swojej sytuacji materiałem dowodowym, co spowodowało, że jego twierdzenia pozostały gołosłowne. Taką samą retorykę zaprezentował Skarżący w zażaleniu, szeroko opisując rozwój działalności gospodarczej i ogólne problemy przedsiębiorców znajdujących się na rynku. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja taka uniemożliwia ocenę wniosku Skarżącego, co więcej nie zawiera kontrargumentów skutkujących podważeniem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji