Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 12 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Uzasadniając odrzucony wniosek z dnia 5 marca 2010 r. Pełnomocnik Strony wskazał na okoliczność, że wprawdzie 18 stycznia 2010 r. otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu, jednakże nie udało się mu w tym dniu skontaktować ze Skarżącym ze względu na jego pobyt służbowy w Norwegii, natomiast w dniu 19 stycznia 2010 r. Pełnomocnik trafił na stałe do szpitala, gdzie przebywał do 16 lutego 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że Pełnomocnik niezwłocznie po wyjściu ze szpitala, tj. 17 lutego 2010 r., próbował nawiązać kontakt z mocodawcą, przy czym ze względu na pobyt mocodawcy w Norwegii kontakt ten nie był możliwy do 1 marca 2010 r. (brak aktywnej usługi roamingu). Pełnomocnik wyjaśnił, że Skarżący nie miał podstaw, by przypuszczać, że na tym etapie rozpoznawania sprawy wystąpi konieczność kontaktu z Pełnomocnikiem, ponieważ uiścił wcześniej opłatę. Wyjaśnił, że niezwłocznie po nawiązaniu kontaktu z mocodawcą uiścił brakującą część wpisu (w dniu 3 marca 2010 r.). Skarżący uznał, że w opisanych wyżej okolicznościach brakująca część wpisu nie została uiszczona w terminie z przyczyn od niego niezależnych i niezawinionych.
Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu wniosku wskazał, że podnoszony przez Stronę brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą i stanowiącą o braku winy w uchybieniu terminu, ponieważ Sąd zobowiązuje do wykonania zarządzenia pełnomocnika i od daty doręczenia pisma pełnomocnikowi biegnie termin do jego wykonania. Zdaniem sądu I instancji okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych.
Jednocześnie Sąd ocenił, że pobyt pełnomocnika w szpitalu może być okolicznością wyłączającą brak winy, ponieważ hospitalizacja uniemożliwiała wykonanie zobowiązania Sądu. Sąd stwierdził, że stan ten trwał do dnia 16 lutego 2010 r., co ustalono na podstawie oświadczenia pełnomocnika, które, przy uwzględnieniu przedłożonego zaświadczenia lekarskiego, nie wzbudziło zastrzeżeń Sądu. Zatem do dnia 16 lutego pełnomocnik bez swojej winy nie wykonał zarządzenia Sądu. Ostatecznie więc Sąd uznał, że przeszkoda w wykonaniu zarządzenia Sądu ustała z dniem 16 lutego 2010 r. i począwszy od 17 lutego 2010 r. pełnomocnik był w stanie podejmować czynności urzędowe. Uwzględniając zaś wymóg z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), mianowicie, by wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz by równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokonała czynności, dla której określony był termin, Sąd stwierdził, że dokonano tych czynności z przekroczeniem ustawowego terminu. Siedmiodniowy termin dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu i uiszczenia uzupełniającej opłaty sądowej upływał bowiem w dniu 23 lutego 2010 r.
W zażaleniu z dnia 1 kwietnia 2010 r. Skarżący powielił stan faktyczny sprawy oraz argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak zauważył sąd I instancji, stosownie do art. 86 i 87 P.p.s.a. uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.
Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie.
Mając na uwadze powyższe przesłanki przywrócenia terminu należy zauważyć, że w kontekście rozpatrywanego zażalenia pierwszorzędne znaczenie ma kwestia tego, czy wniosek o przywrócenie terminu został przez Stronę złożony w wymaganym przez art. 87 § 1 P.p.s.a. czasie, mianowicie w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić argumentację sądu I instancji, że przyczyna uchybienia terminu – we wskazanych okolicznościach – ustała w dniu 16 lutego 2010 r. i począwszy od 17 lutego 2010 r. Pełnomocnik był w stanie podejmować czynności urzędowe. Słusznie bowiem sąd I instancji wskazał, że brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą i stanowiącą o braku winy w uchybieniu terminu, bowiem okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych. Jednocześnie pobyt pełnomocnika w szpitalu może być okolicznością wyłączającą brak winy.
Ponieważ więc wniosek o przywrócenie terminu został spóźniony (złożono go po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu), należało go odrzucić.
Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.