Uzasadnienie
Zarządzeniem z 22 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 4105/17, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie określił wpis od skargi J.S. (dalej: "strona" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 11 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2016 r. na kwotę 8.410 zł. W konsekwencji powyższego wezwano skarżącego do uzupełnienia wniesionego uprzednio wpisu sądowego od skargi o kwotę 8.210 zł.
Skarżący, działając przez swoich pełnomocników, wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Skarżonemu zarządzeniu zarzucił błędne określenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Strona zwróciła się o ustalenie wpisu stałego w kwocie 200 zł.
Zdaniem Strony sposób ustalenia rodzaju, a w konsekwencji kwoty wpisu przez WSA był błędny. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący wnosząc skargę na decyzję organu podatkowego uregulował wpis stały, uznając, że spór nie dotyczy wysokości kwoty podatku od towarów i usług, lecz faktu opodatkowania VATem lub nie transakcji zbycia nieruchomości. W treści zażalenia przypomniano, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 11 października 2017 r. dotycząca określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za:
- - kwiecień 2016 r. w kwocie 3.733,00 zł zamiast zdeklarowanej przez podatnika 106.689,00 zł;
- - maj 2016 r. w kwocie 73.218,00 zł zamiast zadeklarowanej przez podatnika 811.257,00 zł.
Stąd biorąc pod uwagę sumę różnic nadwyżek VAT za poszczególne miesiące 2016 r. pojawiała się rozbieżność pomiędzy deklaracjami strony a decyzją organu w kwocie 840.995,00 zł, która mogłaby stanowić przedmiot sporu - gdyby nie uznanie samego organu odwoławczego, który na stronie 14 skarżonej decyzji stwierdził, że: "sporna kwestia w sprawie dotyczy oceny - czy na gruncie zebranego w sprawie materiału dowodowego i przepisów o VAT - nabyte przez stronę nieruchomości stanowiły zorganizowane części przedsiębiorstwa".
Autorzy zażalenia podnieśli, że biorąc pod uwagę powyższe stanowisko organu oraz brzmienie art. 231 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") uznano przy wnoszeniu skargi do WSA, że w sprawie winien mieć zastosowanie wpis stały (w kwocie 200 zł).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "[...] w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne [...]" jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie (zob. postanowienie z 1 sierpnia 2005 r., sygn. akt I FZ 374/05).
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem prawidłowego wpisu w przedmiotowej sprawie ma zatem interpretacja pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia", gdyż właśnie ta wartość determinuje charakter oraz wysokość należnego wpisu.
Ustawodawca w art. 215 p.p.s.a., nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 p.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne. Przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. (zob. również B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też, "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem".
Bez wątpienia rozpoznawana sprawa dotyczy należności pieniężnej. Przedmiotem wniesionej do WSA w Warszawie skargi była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 11 października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z 10 marca 2017 r., w której określono skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za:
- - kwiecień 2016 r. w kwocie 3.733,00 zł, zamiast zdeklarowanej przez podatnika 106 689,00 zł;
- - maj 2016 r. w kwocie 73.218,00 zł zamiast zadeklarowanej przez podatnika 811.257,00 zł.
Skoro zaś skarżący we wniesionej skardze zakwestionował w całości decyzję organu odwoławczego, to wartością przedmiotu zaskarżenia była kwota stanowiąca różnicę między kwotą zadeklarowaną przez stronę skarżącą a kwotą określoną przez organ w wydanej decyzji. Stąd biorąc pod uwagę sumę różnic nadwyżek VAT za ww. miesiące 2016 r. pojawiała się rozbieżność pomiędzy deklaracjami strony a decyzją organu w kwocie 840.995, 00 zł przekładająca się na wysokość wpisu sądowego.
Natomiast, to że spór między organem a stroną koncentrował się wokół kwestii ustalenia prawnopodatkowego charakteru nabytych przez podatnika nieruchomości nie zmienia faktu, że kwestia ta determinowała wyliczenie należności pieniężnych objętych zaskarżonym aktem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, w związku z tym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.