Uzasadnienie
Zakłady C. S.A. z siedzibą w J. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. określającą skarżącej za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2. 910 49, 68 zł oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej jako: "ustawy o VAT", kwotę podatku do zapłaty w wysokości 149. 813,38 zł. Mając powyższe na uwadze Spółka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2 910 491 zł.
Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej K. w sporządzonej odpowiedzi na skargę wskazał wartość przedmiotu sporu w kwocie 3.060 304, 06 zł.
Zarządzeniem z dnia 19 września 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 3.060.304,38 zł oraz wezwał skarżącą Spółkę do uzupełniania wpisu w wysokości 1499 zł.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.) polegającego na błędnym ustaleniu wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia w wyniku dochodzenia, tj. nastąpiło wadliwe uznanie, że prawidłowa wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia wynosi 3.060 304,38 zł (kwota podana przez organ), oraz niezasadnym przyjęciu, że skarżąca błędnie wyliczyła wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 2.910 491 zł – co miało bezpośrednio wpływ na wadliwe wyliczenie kwoty wpisu na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późń. zm.) a w efekcie doprowadziło do niezasadnego wezwania do uzupełniania wpisu sądowego,
- - § 1 pkt 4 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów polegające na błędnym wyliczeniu kwoty wpisu od skargi, poprzez zastosowanie tego przepisu do błędnej ustalonej kwoty wartości przedmiotu zaskarżenia, tj do kwoty określonej przez organ administracji i uznanej przez Sąd, a nie do kwoty wskazanej przez skarżącą, co dało nieuzasadniona podstawę do wezwania skarżącej w przedmiocie uiszczenia wpisu uzupełniającego,
- - art. 216 w zw. z art. 231 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów polegające na tym, że w wyniku ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia w trybie art. 218 P.p.s.a. doszło do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie wyższej niż sporna należność pieniężna wynikająca z treści decyzji, co prowadzi do naruszenia dyspozycji art. 216 i art. 231 P.p.s.a.,
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i 167 P.p.s.a. wobec braku sporządzenia uzasadnienia w jaki sposób określono w zarządzeniu wartość przedmiotu zaskarżenia w innej kwocie niż wskazana w skardze, pozbawiając tym samym stronę skarżącą poznania przyczyny ustalenia wpisu od kwoty innej, niż wskazana przez nią w skardze jako kwota sporna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W złożonym zażaleniu skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustalenia wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem prawidłowego wpisu w przedmiotowej sprawie ma interpretacja pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia".
W myśl art. 231 P.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dwudzielny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie.
Istotne jest zatem ustalenie czego dotyczyła zaskarżona przez stronę decyzja. Ta zaś obejmowała swoim zakresem nie tylko obowiązek zapłaty zaległości podatkowej – wynikający z dyspozycji art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, ale również odnosiła się do okoliczności dotyczących podatku naliczonego.
W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności zsumować wszystkie należności objęte zaskarżoną decyzją – z uwzględnieniem zakresu zaskarżenia danego aktu, a dopiero następnie wyliczyć należny wpis od tak wyliczonej kwoty. I tak na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty określono na 149.813,38 zł oraz ustalono zawyżenie podatku naliczonego w kwocie 2.910.490,68 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, wskazał, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
W przypadku gdy podatnik zaskarża w całości określone rozstrzygnięcie organu, wpisem należnym jest wpis wyliczony w oparciu o wszystkie zagadnienia ujęte w zaskarżonej decyzji, a zatem w tej konkretnej sprawie, zarówno odnoszące się do kwestii związanej z ustaleniem istnienia czynności opodatkowanych, jak i prawidłowości w zakresie podatku naliczonego.
Tym samym, należało przyjąć, że niezasadny był zarzut naruszenia art. 216 i art. 218 P.p.s.a., gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia została określona przez Sąd w sposób prawidłowy. Natomiast trafnie podniesiony zarzut braku wyjaśnienia skarżącej przyczyn przyjęcia w zarządzeniu innej wartości przedmiotu zaskarżenia, niż podano w skardze, nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zarządzeniu. Tym bardziej, że Przewodniczący powołał w nim prawidłową podstawę prawną do ustalenia wpisu stosunkowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2, art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.