Uzasadnienie
J. Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego, określającą Spółce za sierpień 2009 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł oraz, na podstawie art. 103 ust. 1 i art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), kwotę podatku do zapłaty w wysokości 2.633.123,00 zł. Mając powyższe na uwadze Spółka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.633.123,00 zł.
Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w W. w sporządzonej odpowiedzi na skargę wskazał wartość przedmiotu sporu w kwocie 5.278.923,00 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał Spółkę do wyjaśnienia rozbieżności w wysokości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze i odpowiedzi na skargę pod rygorem wyznaczenia wpisu od skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Spółka podniosła, że kwota podana przez Dyrektora Izby Skarbowej jest niezgodna z zaskarżoną decyzją, w związku z czym nie może być uznana za wartość przedmiotu zaskarżenia.
Zarządzeniem z dnia 1 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 5.278.923,00 zł oraz wezwał skarżącą Spółkę do uiszczenia wpisu w wysokości 52.789,00 zł.
We wniesionym zażaleniu Spółka wniosła o zmianę wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.633.123,00 zł.
Wskazała, że kwota wartości przedmiotu zaskarżenia podana przez Dyrektora Izby Skarbowej jest niezgodna z należnością podatkową z zaskarżonej decyzji. Strona podała, że organ dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki kwoty 2.631.342,00 zł plus odsetki w przybliżonej kwocie 150.671,00 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W złożonym zażaleniu strona skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustalenia wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem prawidłowego wpisu w przedmiotowej sprawie ma interpretacja pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia".
W myśl art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie.
Istotne jest zatem ustalenie czego dotyczyła zaskarżona przez stronę decyzja. Ta zaś obejmowała swoim zakresem nie tylko obowiązek zapłaty zaległości podatkowej – wynikający z dyspozycji art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) zw. dalej: ustawą o VAT, ale również odnosiła się okoliczności dotyczących tak podatku należnego, jak naliczonego. I tak na podstawie art. 103 ust. 1 i art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty określono na 2.633.123,00 zł oraz ustalono zawyżenie podatku naliczonego w kwocie 2.645.800,06 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24), wskazał, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
W przypadku gdy podatnik zaskarża w całości określone rozstrzygnięcie organu, wpisem należnym jest wpis wyliczony w oparciu o wszystkie zagadnienia ujęte w zaskarżonej decyzji, a zatem w tej konkretnej sprawie, zarówno odnoszące się do kwestii związanej z ustaleniem istnienia czynności opodatkowanych, jak i prawidłowości w zakresie podatku naliczonego.
Tym samym, należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez Sąd I instancji w zaskarżonym zarządzeniu była prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2, art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.