Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 marca 2012 r. sygn.akt I SA/Kr 145/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek E. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] grudnia 2011 r.
2. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniając wniosek sumą nienależnie odliczonego podatku, której zapłata może spowodować znaczną szkodę. Sąd pierwszej instancji uznał wskazane przez Skarżącą przesłanki za niewystarczające. Według tego Sądu Strona nie przedstawiając żadnych informacji na temat obrotów przedsiębiorstwa, jego dochodów i majątku, nie uprawdopodobniła przesłanek koniecznych do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła obrazę przepisu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz.270, dalej jako "p.p.s.a.") poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że Spółce nie przysługuje ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Według Skarżącej to suma kwot nienależnie odliczonego podatku w kwocie 440 587 zł. stanowi i uprawdopodabnia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podkreśliła również, że Sąd pierwszej instancji dysponował szeroką dokumentacją z akt sprawy, na podstawie której mógł powziąć wiadomość o kondycji finansowej Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony powołujące się tylko na sformułowania zawarte w tym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne.
Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa więc na wnioskodawcy.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.
Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (vide postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się do twierdzeń, że kwota 440 587 zł. jest sumą obiektywnie wysoką, a jej wyegzekwowanie stanowić będzie znaczne obciążenie nie tylko dla Skarżącej lecz również jej kontrahentów. Na potwierdzenie swoich twierdzeń Skarżąca przedstawiła Podatkową księgę przychodów i rozchodów za rok 2011 r. oraz za styczeń i luty 2012r. Księga przychodów i rozchodów Skarżącej przedstawia jednak według Sądu korzystną sytuację finansową polegającą na wykazywaniu znacznych dochodów przez firmę.
Podatkowa księga przychodów i rozchodów była jedynym dokumentem przedstawionym przez Spółkę na poparcie swoich twierdzeń, twierdzenia przedstawione w zażaleniu są zaś ogólnikowe i nie obrazują na czym miałyby polegać nieodwracalne dla Skarżącej skutki. W przedmiotowej sprawie egzekucja przez organ administracji należności z zaskarżonej decyzji nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności istnienia ryzyka utraty płynności finansowej Firmy. Strona nie dostarczyła bowiem dokumentów świadczących o swojej trudnej sytuacji finansowej.
Na marginesie należy zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.