Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 159/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił U. sp. z o.o. w L. wstrzymana wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 grudnia 2012 r. spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, podając, że nie posiada wolnych środków finansowych, z uwagi na aktualną sytuację w gospodarce, prowadzone projekty biznesowe oraz skutki kryzysu finansowego. Spółka wskazała, że wygospodarowanie środków na należności objęte decyzją wiązałoby się z koniecznością zerwania kontraktów, utratą dobrej marki i wiarygodności spółki, destabilizacją płynności finansowej i w konsekwencji zagroziłoby dalszemu istnieniu spółki. Skutkiem wykonania decyzji wymiarowej byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego, blokada kont bankowych, a może nawet zajęcie majątku ruchomego i likwidacja przedsiębiorstwa.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na przepisy 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wskazując, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że egzekucja należności objętych decyzją organu będzie się dla niej wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, o których mowa w tych przepisach. W kontekście powyższego Sąd uznał, że podnoszone przez spółkę możliwe konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazują na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu spółka nie wskazała żadnych danych pozwalających ocenić jej kondycję finansową i nie przedłożyła żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jej aktualnej płynności finansowej, w kontekście przesłanek określonych w ww. przepisie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą jej płynności finansowej oraz pozbawieniem jej środków finansowych do prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Spółka zaznaczyła, iż przedmiotowa decyzją nie jest jedyną wydaną w wyniku tego samego postępowania kontrolnego – łącznie decyzje podatkowe obejmują kwotę 172.126,27 zł. Dalej spółka podniosła, że jest w martwym okresie sprzedaży, a na poparcie swojego stanowiska wskazała na bilans i rachunek wyników za III kwartał 2012 r. oraz za cały rok 2012, z których wynika spadek sprzedaży, zwłaszcza w IV kwartale.
Jednocześnie spółka podniosła, że sezon dla niej korzystny zacznie się z początkiem kwietnia, zaś wykonanie decyzji spowoduje, że nie będzie ona mogła zakupić towarów do sprzedaży na ten czas. Następnie spółka podkreśliła, iż w związku z zajęciami dokonanymi przez organ egzekucyjny odmówiono spółce udzielenia kredytów bankowych, grozi jej wypowiedzenie uprzednio przyznanego kredytu bankowego, niemożność uzyskania zaświadczenia o niezaleganiu z tytułu podatków uniemożliwia jej uczestniczenie w przetargach publicznych, a dotychczasowi kontrahenci chcą wycofać się ze współpracy ze spółką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. To strona zatem, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu bądź decyzji, powinna wskazać na konkretne okoliczności, które – jej zdaniem – uzasadniają przyznanie jej ochrony tymczasowej, jednakże to sąd ostatecznie ocenia, czy okoliczności te – w kształcie wskazanym przez stronę – stanowią przesłankę do wstrzymania wykonania skarżonego aktu lub czynności.
W kontekście powyższych uwag, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie trafnie uznał, że spółka nie wykazała, iż egzekucja należności objętych sporną decyzją spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji spółka w niniejszej sprawie we wniosku podała jedynie ogólnikowe informacje na temat jej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, niepoparte żadnymi danymi liczbowymi i stosowną dokumentacją, co uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny rzeczywistych możliwych skutków wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez spółkę działalność gospodarczą.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji weryfikuje prawidłowość tego rozstrzygnięcia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., biorąc pod uwagę wyłącznie okoliczności faktyczne i prawne, na podstawie których mógł orzekać ten Sąd.
W kontekście powyższego za trafne należało zatem uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, że egzekucja należności objętych tą decyzją spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w postaci zaprzestania prowadzenia przez tę spółkę działalności gospodarczej. Ogólnie wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, skonkretyzowane w pewnym stopniu dopiero na etapie zażalenia, same w sobie nie mogły być bowiem podstawą do uwzględnienia tegoż wniosku przez Sąd pierwszej instancji.
Na marginesie jedynie należy dodać, że również argumentacja strony skarżącej zawarta w zażaleniu, w zestawieniu z nadesłaną dokumentacją, nie jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wystarczająca do stwierdzenia, że wykonanie decyzji organu podatkowego może się dla spółki wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim z rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. oraz z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012 r. wynika, że spółka rok 2012 zamknęła z zyskiem w kwocie 26.432,74 zł. Jednocześnie jako inwestycje krótkoterminowe, w pozycji środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych wykazano kwotę 71.287,44 zł, w pozycji inne środki pieniężne – 77.830,62 zł. Należy również mieć na uwadze, że są to dane dotyczące 2012 r., gdy tymczasem zażalenie w niniejszej sprawie zostało złożone w kwietniu 2013 r. Mając na uwadze, że spółka dopiero z zażaleniem nadesłała dokumentację mającą potwierdzać okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, trzeba stwierdzić, że brak jest w aktach sprawy aktualnych informacji odnośnie jej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, w szczególności dotyczących stanu rachunków bankowych, toczącego się przeciwko spółce postępowania egzekucyjnego oraz intensywności prowadzonej działalności gospodarczej, potwierdzonych stosowną dokumentacją.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienie w zakresie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd, na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a., może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.