Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 19 maja 2016 r., sygn. akt: I SA/Rz 196/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. R. (dalej zwany "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 18 stycznia 2016r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań R. spółka jawna (dalej zwana: "spółką") z tytułu podatku od towarów i usług, za okres od września 2011 r. do stycznia 2012 r., oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką i dwoma innymi wspólnikami, za przedmiotowe zobowiązania oraz należne od nich odsetki.
2. Z akt sprawy wynikało, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 marca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego w wysokości 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie wysłano do skarżącego za pośrednictwem poczty na adres podany w skardze, tj. "[...]". Przesyłkę odebrał w dniu 31 marca 2016 r. ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik pocztowy (k. 14 akt sądowych). Mając to na względzie sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji gdy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął 7 kwietnia 2016 r. a należny wpis nie został uiszczony, zasadnym pozostawało odrzucenie skargi stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwanej "ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi").
- 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości argumentując, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu od skargi przez co nie mógł wykonać ciążącego na nim obowiązku uiszczenia wymaganego wpisu.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
- 4. 2. Z treści zażalenia i podniesionego w nim zarzutu wynikało, że skarżący kwestionował doręczenie mu pisma zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że "nie otrzymał rzeczonego wezwania przez co nie mógł wykonać ciążącego na nim obowiązku uiszczenia wymaganego wpisu".
- 4.3. Z powyższym zarzutem nie sposób się jednak zgodzić. Dokumentem potwierdzającym doręczenie skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu jest bowiem znajdujące się w aktach sprawy (k.
- 14) potwierdzenie doręczenia tego pisma a skuteczność tego doręczenia nie budzi wątpliwości.
Pismo skierowane do skarżącego odebrał 31 marca 2016 r. potwierdzając to własnoręcznym podpisem odebrał R. C. (błędnie oznaczony przez doręczyciela jako "R. K."), dysponujący od 5 marca 2015 r. pełnomocnictwem pocztowym udzielonym przez skarżącego. Aktualność tego pełnomocnictwa (k. 37 akt sądowych) potwierdza pismo Kierownika Działu Operacyjnego Biura Kontroli i Zarządzania w K. z dnia 7 września 2016 r.
Pełnomocnictwo pocztowe zostało udzielone na podstawie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz.
34) a doręczenie korespondencji zgodne było z wymogami przewidzianym art. 26 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188). Z pełnomocnictwa pocztowego wynika, że R. C. był upoważniony do odbioru wszelkiej korespondencji kierowanej do skarżącego, w tym, także "wszystkich listów poleconych".
Przepis art. 26 ust. 2 pkt Prawa pocztowego stanowi bowiem, że przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (lit. a) lub w placówce operatora. Zgodnie natomiast z § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r., operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego "pełnomocnictwem pocztowym". Z uregulowania tego wynika, że jeżeli pełnomocnictwo nie zostanie odwołane, tak jak na gruncie tej sprawy, doręczenie korespondencji kierowanej do strony i odebranej w placówce operatora przez pełnomocnika pocztowego należy uznać za skuteczne.
4.4. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skierowana do skarżącego na adres wskazany przez niego w skardze, co odpowiadało postanowieniom z art. 67 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu.
Skarżący, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych środków dowodowych pozwalających na podważenie domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, który to dokument, jako dokument urzędowy, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do przyjęcia, że skarżącemu nie doręczono skutecznie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
- 4.5. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wobec braku podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia wezwania i braku uiszczenia wymaganego wpisu, zasadnie sąd I instancji odrzucił skargę, stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z tym przepisem, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis.
- 4.6. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił zażalenie jako bezzasadne.