Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 października 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 115/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie T. sp. z o.o. na postanowienie tego sądu z 25 kwietnia 2023 r. odrzucające skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 30 listopada 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., l, II i IV kwartał 2016 r. oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054, ze zm.) za grudzień 2015 r. oraz marzec, kwiecień, czerwiec i grudzień 2016 r.
Na powyższe postanowienie 14 listopada 2023 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażalenie wniesione przez J.W. W treści przedmiotowego pisma procesowego ww. wskazał, że zażalenie wnosi "(...) Imieniem własnym (...)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione przez podmiot nieuprawniony.
Stosownie do art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przepis art. 33 cytowanej ustawy w ściśle określonych w nim przypadkach przyznaje prawo do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym również tzw. uczestnikom na prawach strony.
W świetle przywołanych przepisów jedną z przesłanek dopuszczalności zażalenia jest wniesienie go przez podmiot uprawniony. W przeciwnym wypadku, tj. gdy zażalenie wniesie podmiot nieuprawniony, będzie ono niedopuszczalne, a więc nie zainicjuje skutecznie postępowania sądowoadministraycjnego w drugiej instancji.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w tej sprawie — jak wynika z akt — stroną w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. jest T. sp. z o.o. (ta spółka, wnosząc skargę, zainicjowała postępowanie główne przed sądem pierwszej instancji), a przedmiotem zaskarżenia zażaleniem z 14 listopada 2023 r. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 października 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 115/23, wydane wobec T. sp. z o.o. W konsekwencji to właśnie ten podmiot posiada legitymację do wniesienia środka odwoławczego od przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Tymczasem w treści pisma procesowego z 14 listopada 2023 r. wskazano, że zażalenie wnosi J.W. (oznaczony jako skarżący) w imieniu własnym.
Powtórzenia wymaga zatem, że zaskarżone postanowienie z 16 października 2023 r. nie zostało wydane wobec J.W., a wobec T. sp. z o.o., która jest odrębnym od wskazanej osoby fizycznej podmiotem prawa. J.W. pełni wprawdzie funkcję prezesa zarządu ww. spółki, uprawnionego do jednoosobowego działania w jej imieniu, w związku z czym oczywiste jest, że faktycznie dokonuje w imieniu spółki wszelkich czynności procesowych (np. sygnuje pisma procesowe wnoszone przez spółkę). Nie można jednak z tego faktu wywodzić, że przysługuje mu legitymacja do zaskarżenia we własnym imieniu rozstrzygnięcia sądowego wydanego wobec spółki.
W tych okolicznościach należało uznać zażalenie wniesione przez J.W. za niedopuszczalne.
Stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl natomiast art. 180 w zw. z art. 197 § 2 cytowanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci je temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
sędzia NSA
A. Cudak