Uzasadnienie
Zarządzeniem z 10 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 436/18, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia, w sprawie ze skargi S.Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka" lub "strona skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r., na kwotę 1.590.735 zł jako sumę zakwestionowanego przez organ i wykazanego przez Spółkę w deklaracjach za okresy od maja do grudnia 2015 r. podatku należnego w kwocie 788.250 zł i podatku naliczonego w kwocie 802.489 zł.
Skarżąca Spółka wiosła zażalenie na powyższe zarządzenie. Skarżonemu zarządzeniu zarzuciła błędne określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, co powoduje znaczące zawyżenie należnej opłaty. Strona zwróciła się o ustalenie wielkości wpisu w oparciu o wartość wskazaną w piśmie Spółki z 3 lipca 2018 r.
Strona stanęła na stanowisku, że wysokość opłaty w niniejszej sprawie winna być naliczana przy przyjęciu za podstawę wysokości nadwyżki podatku należnego nad należnym wskazywanej w badanych przez organ deklaracjach miesięcznych, albowiem to ta wielkość stanowiła przedmiot wniosku podatnika będący podstawą prowadzonego przez organ podatkowy postępowania. Podniesiono zarazem, że to Spółka jest inicjatorem sporu i to ona określa prawidłowość jakich wielkości ma być przedmiotem rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wymaga wyjaśnienia, że ustawodawca w art. 215 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 p.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne. Przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. (zob. również B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193), gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem".
Treść ww. przepisów nakazuje wyliczenie wpisu w oparciu o wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Niemniej jednak nie można zapominać, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która stanowi faktyczny przedmiot sporu zakreślony wniesioną skargą – co wynika z treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24). Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku prezentowanemu w zażaleniu, że sąd administracyjny jest związany arbitralnie wskazaną przez skarżącego w tym zakresie kwotą. Przepis art. 218 p.p.s.a. daje Przewodniczącemu kompetencję do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ewentualnego ustalenia jej w innej wysokości od podanej w skardze, co z kolei może skutkować określeniem wpisu od pisma w kwocie innej od przewidywanej przez skarżącego.
W rozpatrywanej sprawie Przewodniczący Wydziału prawidłowo zbadał, co stanowi przedmiot sporu. Przedmiotem wniesionej do WSA w Szczecinie skargi była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z 27 kwietnia 2018 r. uchylająca w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2015 r. i utrzymująca w mocy w pozostałej części decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w S. z 28 czerwca 2017 r., w której zakwestionowano zarówno wysokość wykazanego przez Spółkę w deklaracjach podatku należnego, jak i naliczonego za poszczególne miesiące 2015 r.
Skoro zaś Spółka we wniesionej skardze zakwestionowała w całości decyzję organu odwoławczego, to wartością przedmiotu zaskarżenia była kwota podatku VAT naliczonego oraz należnego wykazana w zaskarżonej decyzji w wysokości nie pokrywającej się z kwotami wskazanymi przez podatnika w deklaracjach za ww. okres rozliczeniowy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżone zażaleniem zarządzenie odpowiada prawu, w związku z tym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.