Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 kwietnia 2011 r., I SA/Wr 957/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy B. B. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym oraz odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 14 czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za pierwszy kwartał 2008 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie prawa pomocy Sąd podał, że pierwszy wniosek skarżącego w takim samym zakresie został już prawomocnie oddalony w postępowaniu zakończonym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., I FZ 456/10. W następstwie powyższego skarżący został w dniu 17 lutego 2011 r. ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący po raz drugi wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na zmianę okoliczności sprawy, to jest utratę możliwości swobodnego dysponowania mieszkaniem z uwagi na ustanowienie na nim hipoteki umownej w kwocie 214.288,95 zł.
Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, albowiem w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek nowe, istotne okoliczności. Sąd zauważył przy tym, że skarżący w dalszym ciągu uchyla się od przedstawienia wyczerpujących informacji na temat posiadanych przez siebie kont bankowych oraz dokonywanych na nich operacji. Zdaniem Sądu ustanowienie hipoteki na nieruchomości lokalowej skarżącego stanowi konsekwencję zaciągnięcia przez niego wcześniej kredytu i nie ma bezpośredniego wpływu na bieżącą zdolność płatniczą skarżącego. Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 245 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." podtrzymał swe wcześniejsze stanowisko w sprawie.
Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył w części dotyczącej odmowy przyznania prawa pomocy domagając się przyznania zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi lub uchylenia postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następie.
Zażalenie jest bezzasadne.
Nie można tracić z pola widzenia, że wniosek skarżącego o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł (wniosek – k. 34-35) został rozpoznany w postępowaniu zakończonym prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r. W postępowaniu tym rozważone zostały wszelkie okoliczności związane z sytuacją majątkową i rodzinną skarżącego, wywiedzione w oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty źródłowe. Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy po rozpoznaniu sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. Żaden przepis ustawy nie wyklucza przy tym możliwości wielokrotnego składania wniosków we wskazanym przedmiocie, chociażby o identycznej co poprzednio treści. Aby jednak kolejny wniosek odniósł żądany przez stronę skutek musi on wskazywać na okoliczności całkowicie nowe, zaistniałe po zapadnięciu rozstrzygnięcia w przedmiocie pierwotnie złożonego wniosku, stanowiące realizację przesłanek z art. 246 p.p.s.a.
We wniosku będącym przedmiotem rozpoznania na obecnym etapie skarżący podniósł tylko jedną nową okoliczność, która w jego ocenie skutkuje istotną zmianą okoliczności, uzasadniającą uwzględnienie wniosku. Skarżący podniósł mianowicie, że utracił możliwość swobodnego dysponowania mieszkaniem z uwagi na ustanowienie na nim hipoteki umownej w kwocie 214.288,95 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, na którą powołuje się skarżący nie może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego od zapadłego poprzednio postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy.
Po pierwsze, jest to tylko jedna z okoliczności wpływających na sytuację materialną skarżącego, podczas gdy wydane uprzednio rozstrzygnięcie uwzględniało całokształt okoliczności związanych z kondycją finansową wnioskodawcy. Ponadto, zauważyć trzeba, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., I FZ 456/10 zasadniczym powodem, dla którego wniosek strony został załatwiony odmownie był fakt, że skarżący nie zobrazował w sposób dostateczny, poprzez nadesłanie Sądowi stosownych dokumentów, swojej rzeczywistej kondycji finansowej. W szczególności na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, na których dokonywane były operacje finansowe, ani też nie wyjaśnił przyczyn nie wywiązania się z tego obowiązku. We wniosku złożonym ponownie skarżący również do tych braków się nie odnosi.
Reasumując, gdyby nawet przyjąć, że okoliczność, na którą wskazuje wnioskodawca wpływała negatywnie na stan jego finansów, to nie sposób uznać, że jest ona na tyle istotna, by doprowadzić do zmiany zapadłego uprzednio postanowienia, u podstaw którego legły szczegółowe ustalenia Sądu, dokonane w takim zakresie, na jaki pozwoliła przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.