Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26.02.2008 r., sygn. III SA/Wa 1947/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa" Z. D. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W pozostałym zakresie Sąd oddalił wniosek skarżącego.
Sąd doszedł do przekonania, że sytuacja procesowa skarżącego nie uzasadnia przyznania mu pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika. Sąd wywiódł, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji skarżący ma szereg instytucji gwarantujących mu ochronę jego praw. W tym względnie Sąd wskazał na wynikający z art. 6 popsa obowiązek Sąd udzielania skarżącemu niezbędnych informacji co do czynności procesowych oraz pouczać go o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Sąd zauważył również, że z treści art. 134 § 1 popsa można wywieść wniosek, iż Sąd zbada legalność zaskarżonego aktu lub czynności niezależnie od obecności na rozprawie skarżącego lub jego pełnomocnika.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie opisanego postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zdaniem żalącego Sąd błędnie wywodzi, iż jego sytuacja faktyczna nie uzasadnia przyznania mu pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Strona wnosząca zażalenie kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu w zakresie odmowy przyznania jej pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie żalącego taka pomoc jest mu niezbędna.
Zgodnie z art. 245 § 2 popsa prawo pomocy w zakresie obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd decydując o udzielenie stronie prawa pomocy w tym zakresie, musi przede wszystkim kierować się przesłankami z art. 246 § 1 pkt 1 popsa, a więc brakiem jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów sądowych, ale również odnośnie wniosku o przyznanie pełnomocnika procesowego z urzędu, Sąd powinien uwzględnić procesową konieczność jego powołania. W tym aspekcie Sąd bierze pod uwagę, w szczególności aktualne stadium postępowania, dotychczasowy sposób postępowania strony przed sądem, konieczność posiadania szczególnych uprawnień przy wykonywaniu czynności procesowych (przymus adwokacko-radcowski).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że sytuacja procesowa, w jakiej znalazł się skarżący nie powoduje konieczności przyznania mu pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący dotychczas wykonuje terminowo i w sposób prawidłowy wszystkie polecenia Sądu. Treść jego pism wskazuje również, że skarżący nie ma problemu z formułowanie logicznych wniosków. Okoliczności te uzasadniają więc pogląd, że przynajmniej na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący jest w stanie działać samodzielnie bez uszczerbku dla swojego interesu.
W świetle powyższych twierdzeń Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 popsa.