Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie L. S. (zwanego w dalszej części uzasadnienia również "skarżącym") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, w zakresie cofnięcia prawa pomocy.
Sąd I instancji wyjaśnił, że przyczyną, która legła u podstaw odrzucenia zażalenia było to, że skarżący, mimo wystosowanego wezwania, nie usunął jego braków formalnych, wskazanych w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2014 r., tj. nie nadesłał odpisu zażalenia wraz z załącznikami.
W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że wydane postanowienie o pozbawieniu go pełnomocnika jest rażąco krzywdzące z uwagi na trudną sytuację, w której się obecnie znajduje. Uzasadniając w sposób obszerny swoje stanowisko autor zażalenia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, szczególnie akcentując charakter działań podjętych w sprawie przez organy podatkowe. Ponadto opisał obecną sytuację majątkową oraz bardzo zły stan swojego zdrowia. Na poparcie przedstawionej argumentacji przedstawił kserokopie dokumentacji medycznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze argumentację strony zawartą w złożonym zażaleniu należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia pozbawienia skarżącego pełnomocnika lecz wyłącznie ocena tego, czy postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1257/13, odrzucające zażalenie strony skarżącej, odpowiadało prawu.
Z uwagi na powyższe należy przypomnieć, że każde pismo procesowe winno zawierać odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."/). Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego (art. 194 § 3 P.p.s.a), a zatem należy również i do niego dołączyć jego odpisy dla stron. Brak dołączenia odpisu, jako brak formalny, podlega uzupełnieniu. Stąd też zasadnie i prawidłowo Sąd I instancji postąpił wzywając skarżącego o nadesłania odpisu zażalenia i informując go jednocześnie o konsekwencjach grożących uchybieniu wezwaniu. Niewypełnienie polecenia Sądu skutkowało odrzuceniem zażalenia, czego skarżący – pouczony o skutkach grążących uchybieniu wezwaniu – był świadom. Mimo to, nie nadesłał wymaganego odpisu zażalenia. Sąd I instancji zobligowany był zatem, stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucić zażalenie.
W świetle powyższego zaskarżone przez skarżącego postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.