Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I FZ 245/14 Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 15 października 2014 r. skarżący zakwestionował powyższe orzeczenie wskazując, że nie ma środków na pokrycie ciążących na nim opłat sądowych. Skarżący stwierdził, że niniejsza sprawa powinna zostać rozpoznana zgodnie z prawem i procedurą. Wyraził sprzeciw wobec braku rozstrzygnięcia co do jej istoty z powodu błahego, jak określił, powodu jakim jest nieuiszczenie opłaty sądowej w kwocie 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podkreślenia wymaga, że kwestia zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych była oceniana dwukrotnie przed Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (postanowienie referendarza z dnia 24 kwietnia 2014 r. i wydane na skutek sprzeciwu postanowienie z dnia 23 maja 2014 r.) oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny (wydane na skutek zażalenia postanowienie z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I FZ 245/14). Dalszej drogi odwołania się w powyższym zakresie procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w dniu 25 września 2014 r., sygn. akt I FZ 245/14 jest bowiem orzeczeniem ostatecznym i niezaskarżalnym w sądowoadministracyjnym toku instancji. Jest to zresztą przejaw szerszej zasady, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie służy żaden środek odwoławczy i w związku z tym są one prawomocne od chwili ich wydania (art. 168 § 1 Ppsa).
Z tego też względu złożone przez skarżącego pismo, potraktowane przez tut. Sąd jako zażalenie, podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.