Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 178/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił spółce F. Sp. z o.o. s.k.a. z siedzibą w M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 30 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. Przedstawiając szereg rozważań i wskazując na orzecznictwo dotyczące zasad wstrzymywania wykonania zaskarżonych aktów Sąd uznał, że spółka nie wykazała dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody.
W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponownie opisała swoją sytuację finansową, podkreślając, że wobec przedstawionej argumentacji przyjęcie przez Sąd, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") nie znajduje zastosowania do sytuacji spółki jest całkowicie niezrozumiałe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się de facto do rozważań natury teoretycznej. Argumentując swoje stanowisko w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji w zasadzie w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności faktycznych przywołanych przez stronę we wniosku, przemawiających – zdaniem tejże strony – za zasadnością wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ogranicza się do przytoczenia poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych i sformułowania ogólnych tez w zakresie wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a., w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie to nie spełnia zatem wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że samo stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż "mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody", bez odniesienia się do okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącą we wniosku w zakresie sytuacji majątkowej, w powiązaniu z wysokością należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją, stanowi wystarczające uzasadnienie stanowiska tego Sądu.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek dysponował nie tylko oświadczeniami strony zawartymi w tymże wniosku w zakresie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, ale był w stanie je częściowo zweryfikować w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty źródłowe, dotyczące sytuacji finansowej strony, nadesłane do wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże do dokumentacji tej i wynikających z niej okoliczności Sąd ten również w ogóle się w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia nie odniósł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, który zobowiązany będzie do dokonania - w oparciu o całokształt akt tej sprawy - wnikliwej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku strony konkretnych okoliczności faktycznych pod kątem określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności, z uwzględnieniem wysokości należności objętej kwestionowaną decyzją organu podatkowego.