Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 24 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 228/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 28 grudnia 2010 r. nr... w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, podnosząc, że dotyczy ona zapłaty znacznej kwoty, której wyegzekwowanie od skarżącego przed rozpatrzeniem sprawy przez sąd administracyjny może go narazić na niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bowiem w jego ocenie skarżący nie wykazał, żeby zaszły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Do wniosku nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, jakie są aktualne miesięczne obroty, uzyskiwane dochody (bądź też strata) prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa, brakuje także informacji o jego osobistej sytuacji majątkowej.
Również analiza pozostałych akt sprawy, w tym dotyczących prawa pomocy, nie doprowadziła Sądu pierwszej instancji do przekonania, aby w niniejszej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W jego ocenie wyegzekwowanie kwoty, na którą opiewa decyzja, pozbawiłoby go nie tylko wszystkich środków do życia, ale też uniemożliwiłoby prowadzenie jakiejkolwiek działalności. Dodatkowo skarżący podniósł, że skoro sprawa dotyczy odpowiedzialności za cudzy dług, to możliwość egzekucji powinna być dopuszczalna wyłącznie w sytuacji, kiedy legalność decyzji zostanie oceniona przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej i wbrew twierdzeniom skarżącego dotyczy to także decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe innego podmiotu. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04).
Słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił wystarczająco - w świetle powyższych przesłanek - konieczności udzielenia mu ochrony tymczasowej. Ewentualna egzekucja świadczenia pieniężnego w tej sprawie nie jest zagrożeniem spełniającym przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można bowiem utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Świadczenie pieniężne ze swej natury jest zwrotne. Zgodnie natomiast z art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Nie wiadomo zaś, na jakiej podstawie skarżący opiera swoją obawę, że egzekucja uniemożliwiłaby prowadzenie jakiejkolwiek działalności. Z tego względu subiektywne obawy skarżącego dotyczące skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Samo przekonanie skarżącego co do niesłuszności zapadłego w jego sprawie rozstrzygnięcia również nie spełnia powoływanych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Powołane przez stronę w zażaleniu orzecznictwo sądowoadministracyjne nawiązujące do kwestii oceny "znacznej szkody" nie ma odniesienia do niniejszej sprawy, bowiem orzeczenia te nie dotyczą należności o charakterze pieniężnym.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.