Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 707/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania, zawarty w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 września 2011 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r., wniosek P. P. o przyznanie prawa pomocy oraz odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie Sąd pierwszej instancji podał, że w związku z zawartym w skardze wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, podatnika wezwano o wypełnienie formularza PPF i jego zwrot do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, tj. od 28 listopada 2011 r. Wobec tego, iż skarżący przedmiotowy formularz złożył w dniu 6 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając że czynność ta została dokonana z przekroczeniem terminu, uznał iż na podstawie art. 257 z związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako P.p.s.a.) wniosek strony o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Odnosząc się natomiast do żądania podatnika przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu, Sąd pierwszej instancji, stwierdził iż uchybienie tego terminu przed wezwaniem do wpisu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a). Dlatego też na podstawie art. 88 P.p.s.a., wniosek ten podlega odrzuceniu.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, strona w zażaleniu zakwestionowała je w całości. Wnosząc o jego zmianę, rozpatrzenie wniosku oraz o nie odrzucanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF podniosła, że Sąd w swoim postanowieniu dopuścił się błędu w ustaleniach, co do tego, że jego wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania, jak i odnośnie kwestii odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w całości jest zgodne z prawem.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w sprawie nie jest sporne, że podatnik przekroczył termin do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez nadesłanie wypełnionego formularza PPF. Stosowne wezwanie bowiem zostało mu doręczone w dniu 28 listopada 2011 r. natomiast skarżący przedmiotowy formularz złożył w dniu 6 grudnia 2011 r., tj. jeden dzień po terminie, który upływał w dniu 5 grudnia 2011 r. w takim przypadku zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem wniosek skarżącego potraktował z uwzględnieniem treści tego przepisu, pozostawiając go bez rozpoznania.
W żaden sposób również, zawarta w zażaleniu argumentacja nie mogła podważyć podjętego w punkcie drugim zaskarżonego postanowienia rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Zgodnie z art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie złożony na żądanie Sądu w uzupełnieniu zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy, wypełniony formularz PPF, został potraktowany przez Sąd pierwszej instancji jako kolejny w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy i został przez ten Sąd rozpoznany. Uchybienie zatem przez podatnika terminu do uzupełnienia złożonego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy nie spowodowało dla niego ujemnych skutków procesowych. W konsekwencji wniosek skarżącego o przywrócenie takiego terminu jako niedopuszczalny, po myśli art. 88 P.p.s.a. podlegał odrzuceniu, co też prawidłowo uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.