Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Kr 57/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw Ł. G. (dalej: skarżący) od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i czerwiec 2017 r.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2023 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek Ł. G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłka, zawierająca odpis wyżej wskazanego zarządzenia wraz z pouczeniem o przysługującym sprzeciwie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 lutego 2023 r. Termin na wniesienie sprzeciwu od zarządzenia z dnia 3 stycznia 2023 r. upływał w dniu 13 lutego 2023 r. Sprzeciw został wniesiony w dniu 14 lutego 2023 r. (data stempla pocztowego – k. 86 akt).
WSA w Krakowie sprzeciw odrzucił jako spóźniony, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wskazał, że złożył skargę do sądu administracyjnego podnosząc, że organ podatkowy nie honoruje zaleceń wydanych przez Państwo Polskie co do postępowania w obliczu pandemii COVID-19, kiedy to nie biegną żadne terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego.
Odpis zarządzenia został doręczony 6 lutego 2023 r., ale było to doręczenie zastępcze, a pełnomocnik w tym czasie przebywał na zwolnieniu chorobowym "z powodu niezdolności do czynności prawnych od dnia 6 lutego do dnia 13 lutego 2023 r., który był ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia". Z powyższych ustaleń wynika, że strona nie dopełniła swoich obowiązków z zarządzenia, gdyż w ogóle nie wiedziała o tym fakcie.
Autor zażalenia zaskarżył postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które pozbawia skarżącego prawa do sądu, jakie zostało konstytucyjnie zagwarantowane.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumentacja zażalenia koncentruje się z jednej strony na wskazaniu, że w czasie trwania epidemii koronawirusa nie biegną żadne terminy przewidziane przepisami prawa materialnego, a to z uwagi na art. 15zzr i art. 15 zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Autor zażalenie pomija jednak to, że powołane przepisy utraciły moc obowiązującą przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, w związku z czym nie mogą być rozpatrywane w kontekście, o jakim pisze pełnomocnik.
Z drugiej strony, z treści zażalenia wynika, że pełnomocnik nie zaprzecza, że nie wniósł w terminie sprzeciwu z powodu choroby – zatem nie przeczy on temu, że termin został uchybiony.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kwestia przebywania na zwolnieniu lekarskim będzie mogła być rozważana dopiero przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu.
Natomiast na obecnym etapie prawidłowe było odrzucenie sprzeciwu jako spóźnionego na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA