Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 519/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę W. L. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 6 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało pełnomocnikowi skarżącej doręczone w dniu 19 grudnia 2017 r., lecz w zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. Mając to na względzie sąd stwierdził, że zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na to postanowienie (złożonym zarówno osobiście przez skarżącą, jak i przez jej pełnomocnika) skarżąca zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że jej sytuacja materialna nie pozwala na uiszczenie opłaty, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych w tym zakresie. Ponadto skarżąca wskazała, że w okresie, w którym biegł termin do uiszczenia wpisu, z uwagi na hospitalizację dziecka, nie mogła zastosować się do wezwania sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje samego faktu nieuiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Nie jest podważana data otrzymania wezwania, ani prawidłowość i zrozumiałość pouczeń.
Zdaniem skarżącej o zasadności zażalenia świadczy jej trudna sytuacja materialna oraz konieczność sprawowania stałej opieki nad córką, co wywołało niemożność zastosowania się do wezwania. Żaden z tych argumentów nie ma jednak znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, uregulowane w art. 220 § 3 p.p.s.a. przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu są bowiem niezależne od tego, czy uiszczenie wpisu w pełnej wysokości w zakreślonym terminie było dla skarżącej utrudnione, czy też nie. Nadmienić jednak warto, że zarówno możliwość poniesienia przez skarżącą kosztów sądowych w sprawie, jak i powody nieuiszczenia wpisu w terminie były rozważane przez sąd pierwszej instancji - w postanowieniu z dnia 9 listopada 2017 r. sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2018 r. sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia istotne jest to, że odpis prawidłowo sformułowanego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 grudnia 2017 r., a wpis został opłacony dopiero w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia tego wpisu, tj. w dniu 15 marca 2018 r. Czynność ta bezspornie została zatem dokonana po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a.
Z uwagi na to, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu skarga, od której - mimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis, a spełnienie tych przesłanek w okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, należy uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.