Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. Z. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) z dnia 28 grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia przybliżonych kwot podatku od towarów i usług za luty, marzec i kwiecień 2014 r. oraz odsetek za zwłokę i dokonania zabezpieczenia na majątku.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu 28 grudnia 2016 r. decyzję w której utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 września 2016 r. określającą skarżącemu przybliżone kwoty podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i kwiecień 2014 r. oraz odsetek za zwłokę i dokonania zabezpieczenia na majątku. Doręczenie skarżącemu wymienionej decyzji wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie zaskarżenia tego aktu nastąpiło w dniu 10 stycznia 2017 r.
Pismem z dnia 10 lutego 2017 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 14 lutego 2017 r., skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej - skargę na ww. decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy zauważył, że skarga została wniesiona po terminie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd dodał, że jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 10 stycznia 2017 r. To zaś oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 9 lutego 2017 r. Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. odrzucił wniesioną skargę.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym argumentował, że opóźnienie we wniesieniu skargi związane jest z jego sytuacja finansową i rodzinną. Ponadto dodał, że decyzje organów uważa za niesprawiedliwe i nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 lutego 2017 r., to złożenie jej w dniu 14 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego – k.12 akt sądowych) miało miejsce po upływie terminu. Zakwestionowane postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. było prawidłowe. Zaznaczyć należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do jego modyfikacji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę.
Niezależnie od powyższego należy dodać, że postanowieniem z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I FZ 135/18, Naczelny sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 243/17 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Ponadto odnosząc się do argumentacji zażalenia wyjaśnić należy skarżącemu, że sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem. Na tym etapie postępowania Sąd nie może oceniać prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia w aspekcie jego zgodności z prawem.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.