Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r., sygn. I SA/Bd 302/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J.P. (dalej "strona" lub "skarżący) - reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika r.pr. R.N. - na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej "organ") z 18 marca 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Orzeczenie to zapadło w następującym stanie faktycznym.
Pismem z 23 kwietnia 2019 r. pełnomocnik strony wniósł skargę na wskazaną we wstępie decyzję organu podatkowego. W komparycji wniesionego środka odwoławczego określił wysokość wpisu od skargi na kwotę 100 zł, a następnie - w pkt 3, w pozycji załączniki - poświadczył o dołączeniu do przedmiotowego pisma potwierdzenia uiszczenia wpisu. Pismem z 8 maja 2019 r. - w ślad za wniesioną skargą - pełnomocnik przesłał potwierdzenie uiszczenia w tym dniu wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W tych okolicznościach - Zarządzeniem o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego z 27 maja 2019 r. - Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony do "uzupełnienia wpisu sądowego od skargi [...] w kwocie 100 zł" w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia środka odwoławczego. Wysokość wpisu określono w oparciu o § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.; dalej "rozporządzenie o wpisie sądowym"). Wezwanie to zostało w sposób prawidłowy doręczone pełnomocnikowi strony 6 czerwca 2019 r.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony przesłał kserokopię pisma z 8 maja 2019 r., wraz kserokopią uiszczonego wówczas wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Ponieważ w zakreślonym terminie wymagany wpis nie został uzupełniony -Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony zarzucił, naruszenie § 3 rozporządzenia o wpisie sądowym, poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że w sprawie ma zastosowanie § 2 ust. 5 rozporządzenia. Jednocześnie zarzucił, że został błędnie pouczony o konieczności uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, a powinien zostać wezwany "do uzupełnienia wpisu sądowego <>", takie działanie w ocenie pełnomocnika sugerowało, że wpis w niniejszej sprawie wynosi 100 zł., co jak stwierdził, skutkowało przesłaniem potwierdzeniem uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do błędnego zidentyfikowania - na gruncie rozporządzenia o wpisie sądowym - rodzaju środka odwoławczego jaki pełnomocnik strony zamierzał wnieść celem zainicjowania kontroli sądowej zakwestionowanego aktu, a następnie nieprawidłowego rozumienia pojęć i przebiegu procedury sądowoadministracyjnej mającej na celu uzupełnienie ewentualnych braków fiskalnych uniemożliwiających nadanie skardze biegu.
Skoro bowiem skarga wniesiona przez pełnomocnika dotyczyła decyzji organu odwoławczego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, to zgodnie z § 2 ust. 5 powołanego rozporządzenia należało uiścić wpis w kwocie 200 zł. Powołany przepis stanowi bowiem, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Pełnomocnik skarżącego powołuje się natomiast na § 3 rozporządzenia, który stanowi, że wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi albo sprzeciwu od decyzji, nie mniej jednak niż 100 zł - tymczasem, żadnej z wymienionych w powołanym przepisie czynności pełnomocnik nie podejmował. Nie dostrzegając różnicy pomiędzy wymienionymi czynnościami pełnomocnik uiścił zatem wpis sądowy w błędnej wysokości.
W tych okolicznościach Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, gdyż w takiej kwocie lub o tę kwotę wniesiony wpis niewątpliwie wymagał uzupełnienia. Skoro jednak pełnomocnik utożsamił Zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego, z ewentualnym Zarządzeniem do uiszczenia wpisu sądowego - i w odpowiedzi na doręczone wezwanie (do uzupełnienia wpisu) po raz kolejny przesłał potwierdzenie uiszczenia wpisu, to słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wpis od skargi nie został uzupełniony w terminie i skargę odrzucił. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (wpis w pełnej wysokości), podlegają odrzuceniu przez sąd.
W tych okolicznościach argumentacja pełnomocnika strony, że został wprowadzony w błąd co do rodzaju czynności jaką winien podjąć nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż jak to zostało wskazane - zakwestionowane czynności Przewodniczącego Wydziału oraz Sądu pierwszej instancji były prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.