Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 22 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 539/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 19 grudnia 2008 r. nr... w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną podatnika na postanowienie tegoż Sądu z 16 listopada 2009 r. odrzucające skargę na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. WSA stwierdził bowiem, iż skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie jej odpisu, o co został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 220 § 3 w związku z § 1 p.p.s.a. i wzniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając zażalenie, skarżący podniósł, że 26 stycznia 2010 r. wpłynęły do kancelarii jego pełnomocnika jedynie pisma odnoszące się do wezwania do uiszczenia wpisu – pismo przewodnie i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu z 21 stycznia 2010 r. Pisma te nie zawierają wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w postaci jej odpisu. Z tego względu odpis nie został wysłany do WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że skarżący co prawda prawidłowo podał sygnaturę akt i datę zaskarżonego postanowienia, ale błędnie wskazał, że dotyczyło ono odrzucenia skargi, podczas gdy WSA zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną. Jako że skarga kasacyjna została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w wyznaczonym terminie na podstawie art. 178 p.p.s.a., to nie można uznać, że WSA naruszył art. 220 § 3 w związku z § 1 p.p.s.a. – odnoszących się do pism, które nie zostały należycie opłacone, Sąd pierwszej instancji nie stosował bowiem tych przepisów. Ponadto – w związku z tym, iż skarga kasacyjna została prawidłowo i w terminie opłacona - nie było w ogóle konieczności odwoływania się do tych regulacji.
Uzasadniając skargę kasacyjną strona próbuje dowieść, że pismo z wezwaniem do uzupełnienia braków nie zostało dołączone do przesyłki zawierającej również wezwanie do uiszczenia wpisu. Odnosząc się do tej argumentacji stwierdzić trzeba jednak, że z akt sprawy wynika, iż po pierwsze – pracownik sądu wysłał Wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej 21 stycznia 2010 r. (vide adnotacje na karcie 89 i karcie 91 akt WSA). Z pisma tego wyraźnie wynika, iż pełnomocnik strony został wezwany do usunięcia wspomnianego braku w terminie 7 dni o daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
Po drugie – stanowisku skarżącego przeczy też znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej przez pełnomocnika strony (vide karta 94 akt WSA), na którym wyraźnie, choć skrótowo, opisano rodzaj przesyłki "o braki + o wpis". Doręczenie tej przesyłki poświadczył swoim podpisem sam pełnomocnik strony – doradca podatkowy J. B. Na skuteczność tego doręczenia wskazuje również fakt, że strona wywiązała się z wezwania Sądu pierwszej instancji w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej i nie kwestionowała prawidłowości doręczenia tej przesyłki. Skoro z akt sądowych wynika, że sporne wezwanie znajdowało się w wysłanej do pełnomocnika przesyłce, to należy przyjąć, że w ramach tej przesyłki strona otrzymała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, czego jednak nie wypełniła. Słusznie zatem w świetle cytowanego już art. 178 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.