Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 205/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącemu – T.C. – wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 22 stycznia 2016 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z o.o.
Sąd pierwszej instancji, uzasadniając przyczyny wydania powyższego rozstrzygnięcia, wskazał, że skarżący reprezentowany przez adwokata w sporządzonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podał informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącego, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Sąd podkreślił przy tym, że sam fakt określenia w zaskarżonej decyzji znacznych kwot pieniężnych nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że jej wykonanie spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącego nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jego sytuacja majątkowa oraz czy skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. W treści rozstrzygnięcia wskazano również, że materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku.
W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony skarżącej nie zgodził się z oceną wydaną w powyższym postanowieniu. Wskazał, że w złożonym wniosku przedstawiono z jakich względów należało orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, aby w stosunku do niej zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym ocena jej wniosku zawarta w zaskarżonym postanowieniu była prawidłowa. Nie uczyniła tego również na etapie złożonego zażalenia. Podkreślić bowiem należy, że strona nie poparła swej argumentacji żadnymi dokumentami, które potwierdzałyby, albo chociaż uprawdopodobniałyby złożone przez nią oświadczenia. Należy bowiem mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – na co zasadnie zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji. Strona składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu, powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym wyżej przepisie.
Może to uczynić poprzez przedłożenie do sądu odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową, a które mogłyby pomóc sądowi przy badaniu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. A zatem twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę i wywoła nieodwracalne skutki, pozostaje gołosłowne, a przez to niewystarczające do uwzględnia wniosku.
Zważywszy na powyższe zgodzić należało się ze stanowiskiem Sądu I instancji zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie wykazała w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.