Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 marca 2012 r. M. C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 lutego 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 4 października 2011r., określającą skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy od stycznia do marca 2007 r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług od kwietnia do grudnia 2007 r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził także, że wyda odrębne rozstrzygnięcia za okres od stycznia do marca 2008 r. oraz od września do grudnia 2006 r. W skardze określono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 176 351 zł.
Zarządzeniem z dnia 2 maja 2012 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270.) zwanej dalej jako.p.s.a. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2689 zł. stosowanie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 211, poz. 2193) zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów. W zarządzeniu tym wskazano, że wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona przez Przewodniczącego Wydziału wynosi 268 805,00 zł.
Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego – wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 215 § 1, art. 216, art. 217, art. 218, art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości wyższej od należnej na skutek błędnego ustalenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 268805,00 zł, podczas gdy w ocenie skarżącego wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota oznaczona w skardze – 176351,00 zł, to jest łączna kwota zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 2007 r., wynikających z decyzji organów podatkowych, bez odsetek za zwłokę.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że z treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 maja 2012 r. nie wynika, w jaki sposób została ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 268805,00 zł. W ocenie skarżącego kwota ta nie stanowi wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż jest zawyżona. Skarżący stanął na stanowisku, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest łączna kwota zaległości podatkowych (bez odsetek za zwłokę), a nie kwota zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organów podatkowych. Ponadto, w ocenie wnoszącego zażalenie, brak jest podstaw do wliczenia do wartości przedmiotu zaskarżenia części zobowiązań podatkowych wskazanych uprzednio w deklaracjach dla podatku od towarów i usług oraz kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a także odsetek za zwlokę.
Podsumowując strona podniosła, że wydanie wobec niej trzech decyzji ostatecznych w jednej sprawie, zamiast jednej decyzji, powoduje negatywne skutki w postaci konieczności zapłaty trzech wpisów sądowych od skarg w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zamiast jednego wpisu.
Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Z treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 2 akt sądowych) wynika, że "wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona przez Przewodniczącego Wydziału wynosi 268 805 zł." W aktach sprawy brak jest jednak zarządzenia Przewodniczącego wydanego w trybie art. 218 P.p.s.a. Wprawdzie zasadą jest, że wartość przedmiotu zaskarżenia określa skarżący w skardze (art. 215 § 1 P.p.s.a.). Oczywiście wskazana wartość nie jest wiążąca, albowiem Przewodniczący, stosownie do wskazanego art. 218 P.p.s.a., ma prawo ją sprawdzić i zarządzić w tym celu dochodzenie. W aktach sprawy, pomimo określenia wartości przedmiotu zaskarżenia w wyższej kwocie niż wskazał skarżący, brak jest zarządzenia Przewodniczącego wydanego w oparciu o powyższy przepis.
W konsekwencji tego, jak trafnie zarzuca autor zażalenia, z treści zaskarżonego zarządzenia nie sposób wywieść, dlaczego Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 268805 zł. Jest to przecież kwestia zasadnicza dla ustalenia wysokości wpisu stosunkowego od skargi.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone zażalenie jest przedwczesne. W sytuacji, gdy rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest inna niż ta wskazana w skardze, obowiązkiem Przewodniczącego jest sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji powinno zostać wydane najpierw zarządzenie w trybie art. 218 P.p.s.a., które musi być opatrzona stosownym uzasadnieniem zgodnie z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i 167 P.p.s.a. Dopiero w oparciu o treść tego zarządzenia Przewodniczący zarządzeniem wzywa stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego. Tylko bowiem w takim przypadku strona może poznać przyczynę ustalenia wpisu od kwoty innej, niż wskazana przez nią w skardze jako kwota sporna.
W konsekwencji także Naczelny Sąd Administracyjny tylko przy spełnieniu powyższego warunku będzie władny zweryfikować, czy prawidłowo ustalono wpis sądowy od skargi w tej sprawie, rozpoznając zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zaskarżone zarządzenie uchylił.