Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 93/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę P.K. (dalej: "podatnik" lub "strona skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 13 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do lipca 2013 r.
Uzasadniając przyczyny odrzucenia skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego został pisemnie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł. W treści wezwania zakreślono termin na zapłatę wymaganego wpisu od skargi, określono sposób wpłaty, a także zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi, jeśli wpis nie zostanie zapłacony w podanym terminie. Wezwanie zostało doręczone 11 czerwca 2018 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Wpis bowiem nie został uiszczony. Nieuiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie, pomimo prawidłowego wezwania do zapłaty wymaganej kwoty, dawało - w ocenie Sądu pierwszej instancji - podstawy do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.").
W złożonym zażalenia reprezentujący skarżącego pełnomocnik zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto zobowiązanie WSA w Lublinie do wezwania skarżącego do nadesłania opłaty sądowej w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu zażaleniu pełnomocnik strony wywodził, że w ogóle nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu. Wyjaśnił, że 11 czerwca 2018 r. doręczono mu wyłącznie odpis postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy. Poza tym orzeczeniem, w kopercie nie było innych dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w zażaleniu sprowadzają się do podważenia okoliczności doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej odpisu zarządzenia wzywającego do zapłaty wpisu od skargi. Należy zatem stwierdzić, że dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez stronę wezwania jest potwierdzenie odbioru tegoż pisma. Z analizy znajdującego się w aktach sądowych potwierdzenie odbioru (k. 54 akt sądowych) wynika, że przesyłka zawierająca: dwa odpisy zarządzeń, w tym ww. zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, a ponadto postanowienie z 17 maja 2018 r., została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 11 czerwca 2018 r. Poza podpisem pełnomocnika, o odbiorze powyższych dokumentów świadczyć ma o tym również adnotacja osoby doręczającej, która wskazuje, że przesyłka została doręczona bezpośrednio do rąk adresata. Z akt sprawy wynika ponadto, że zarówno odpis postanowienia z 17 maja 2018 r., jak również odpisy dwóch zarządzeń, w tym wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi, zostały przekazane do biura podawczego WSA w Lublinie w dniu 21 maja 2018 r.
Należy jednocześnie dodać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie, że przesyłka nie zawierała odpisu zarządzeń.
A zatem zarzut strony dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 220 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, uznać należy za niezasadny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.