Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 713/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił PPHU "P. P." sp. z o.o. w Z. zmiany postanowienia z dnia 17 grudnia 2009 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że kwestia prawa pomocy w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 maja 2009 r. była już rozpoznawana przez WSA w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł zatem być potraktowany jedynie jako wniosek o uchylenie bądź o zmianę postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy.
WSA w Gliwicach stwierdził jednak, że wniosek ten nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które miałyby takie znaczenie dla sprawy, aby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie było uzasadnione. Sąd stwierdził tym samym, że nie straciły na aktualności rozważania odnośnie sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych spółki, zawarte w poprzednim prawomocnym postanowieniu z dnia 17 grudnia 2009 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła "o jego uchylenie, przywrócenie terminu, zwolnienie z kosztów sądowych i przyjęcie skargi kasacyjnej".
W uzasadnieniu zażalenia Spółka podkreśliła, że Sąd od dwóch lat ma możliwość obserwacji jej sytuacji finansowej, z której wynika, że Spółka została pozbawiona środków finansowych i nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego. Podniosła, że nie prowadzi działalności gospodarczej, która została "zablokowana przez przestępcze działania organów sądowych, prokuratorskich, policyjnych i skarbowych" oraz, że funkcjonuje jedynie dzięki pożyczkom celowym jednego z wierzycieli. Spółka wskazała także na postanowienia wydane w innych sprawach, w których prawo pomocy w żądanym zakresie zostało jej przyznane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestia przyznania Spółce prawa pomocy na tle rozpatrywanej sprawy była już przedmiotem postanowień zarówno WSA w Gliwicach, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym ponowny wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy powinien być rozpoznany i oceniony pod kątem zmiany okoliczności, jakie zaszły od czasu rozpoznania pierwszego wniosku.
Zgodnie bowiem z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Oceniając ponowny wniosek Spółki, przez pryzmat przesłanek wynikających z powyższego przepisu, należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Argumentacja ta, jak wyżej wspomniano, została już oceniona, zaś ocena ta zweryfikowana w toku postępowania instancyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował powyższy przepis, uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r., ponieważ argumentacja wniosku o zmianę tego orzeczenia nie różniła się od poprzedniej, podnoszonej w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy, i nie wskazywała na żadną zmianę okoliczności, a tym bardziej taką, której waga przemawiałaby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem Spółce prawa pomocy w żądanym zakresie.
Zauważyć należy, że Spółka również w treści zażalenia nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na taką zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia z dnia 17 grudnia 2009 r., które uzasadniałaby zmianę tego orzeczenia. Zażalenie Spółki zawiera wiele ogólnikowych stwierdzeń o wyraźnym zabarwieniu emocjonalnym, które nic nowego nie wnoszą do sprawy. W szczególności, nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w zażaleniu, że okoliczność przyznania Spółce prawa pomocy w czternastu sprawach może być argumentem jednoznacznie przemawiającym za przyznaniem prawa pomocy w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane przez Spółkę rozstrzygnięcia nie mogą mieć nawet waloru pomocniczego, gdyż opierają się one na stanach faktycznych obejmujących stan majątkowy Spółki sprzed 2 lub 3 lat.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.