Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 września 2017 r., I SA/Go 286/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stosownie do art. 88 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 87 § 1 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że nie został zachowany siedmiodniowy termin na zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, o którym mowa w ww. przepisie. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Strona skarżąca stoi na stanowisku, że termin do złożenia wniosku przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dacie doręczenia postanowienia o jej odrzuceniu (26 lipca 2017 r.), a nie we wcześniejszej dacie zapoznania się przez pełnomocnika z aktami sprawy, jak ustalił Sąd (5 czerwca 2017 r.). Pełnomocnik skarżącego wskazuje w tym zakresie na bierną postawę skarżącego i utrudniony z nim kontakt, co uniemożliwiło mu wyjaśnienie okoliczności sprawy w stopniu pozwalającym na ustalenie o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania ww. czynności.
Skład orzekający nie podziela ww. stanowiska zauważając, że trudności wskazywane przez pełnomocnika strony nie powinny mieć w okolicznościach sprawy wpływu na analizę akt pod kątem ustalenia, czy termin do złożenia skargi na kwestionowane przez stronę postanowienie organu podatkowego jest nadal otwarty, czy też już zakończył swój bieg. Pełnomocnik skarżącego nie miał bowiem trudności ze wskazaniem na wezwanie Sądu aktu prawnego (postanowienia) podlegającego zaskarżeniu w przedmiotowym postępowaniu. Co więcej, złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie zwracając uwagę, że skarga na postanowienie organu z 24 marca 2016 r. została złożona 31 października 2016 r.
Tym samym uznać należy, że pełnomocnik skarżącego miał wiedzę o kontestowanym akcie prawnym i złożonej nań skardze, jak też powziął informację dotyczącą czasu, w którym dokonywano tych czynności. Wobec tego nie powinno stanowić dla profesjonalisty problemu ustalenie, że skarżący swą skargę złożył po terminie. Ustalenie o (bezskutecznym) upływie terminu do wniesienia skargi pozostawało bowiem w tym stanie rzeczy w obszarze analizy prawnej akt sprawy, a nie ustaleń faktycznych.
Strona nie wyjaśnia przy tym w powyższym kontekście, z jakiego powodu dopiero datę doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi należy traktować jako otwierającą bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ww. zakresie. Powołane w zażaleniu próby nawiązania kontaktu ze skarżącym nie mają bowiem związku z ww. datą.
Z tych powodów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy procesowej, ponieważ nie nasuwa zastrzeżeń subsumpcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd pierwszej instancji art. 88 tej ustawy (termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał 12 czerwca 2017 r., zaś czynności tej dokonano 31 lipca 2017 r.).