Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 270/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w sprawie ze skarg A. M. uchylił trzy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. oraz za styczeń i luty 2002 r. Ponadto w punkcie trzecim wymienionego wyroku, Sad pierwszej instancji zasądził na rzecz A. M. kwotę 3617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Podając podstawę prawną oraz sposób liczenia kosztów postępowania Sąd wskazał, że orzekał zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz § 2 ust. 1 pkt 1f Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez doradcę podatkowego (Dz.U. Nr 212, poz. 2075), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Sąd wyjaśnił, że tytułem kosztów zasądzona została na rzecz skarżącego A. M. kwota 3.617 zł, na którą złożyły się: wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego w kwocie 3.600 zł oraz zwrot wydatków związanych z uiszczoną opłatą skarbową od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Na powyższe orzeczenie, w części dotyczącej kosztów strona złożyła zażalenie, w którym podniosła zarzut wadliwego zastosowania § 2 ust. 1 pkt 1f rozporządzenia. Wniosła tym samym o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu powołała fakt, że wyrok dotyczył trzech połączonych spraw sądowo administracyjnych, w których w dwóch z nich należny zwrot kosztów wynosił 3600 zł natomiast w jednej 2400 (łącznie zatem 9600 zł). Strona stwierdziła, że Sad nie uzasadnił przyjętej przez siebie metody wyliczenia zasądzonych kosztów, podając jedynie stosowną podstawę prawną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Na wstępie zauważyć należy, że rację ma strona skarżąca, która podnosi, iż wyrok swym zakresem obejmował nie jedną, a trzy decyzje, które zostały osobno zaskarżone, a następnie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Nie mniej jednak, nadanie trzem sprawom jednej sygnatury i wydanie jednego orzeczenia ma jedynie znaczenie techniczne i nie może wpływać na materialnoprawną odrębność tych spraw. W związku z powyższym, licząc kwotę kosztów postępowania Sąd pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę wartość przedmiotu sporu każdej ze spraw osobno, osobno obliczyć wartość zwrotu kosztów według właściwego przedziału z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i następnie te wartości zsumować. Tymczasem w sprawie rozpoznawanej Sąd potraktował łączną wartość przedmiotu sporu jako wartość odpowiadającą trzem połączonym sprawom i na tej podstawie jednorazowo wyliczył kwotę podlegającą zasądzeniu na rzecz strony skarżącej. Doprowadziło to do rozbieżności, gdyż zasądzona kwota liczona sposobem Sądu okazała się niższa od tej, która stanowiła by wynik prawidłowego działania, wskazanego przez stronę w zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.