Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/GL 654/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji wyroku tegoż Sądu z dnia 24 września 2007 r., sygn. akt III Sa/GL 654/06, odmówił sprostowania wyroku.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w zakresie pkt 3, w części dotyczącej zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwoty 3.800 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, do omyłki nie doszło. Za takim stanowiskiem przemawiało zwolnienie skarżącego z wpisu od skargi w kwocie przekraczającej 200 zł. oraz ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu.
Dyrektor Izby Skarbowej na powyższe postanowienie złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.), poprzez odmowę sprostowania przez WSA oczywistej omyłki w pkt 3 sentencji wyroku z dnia 24 września 2007 r., sygn. akt III Sa/GL 654/06, polegającej na zasądzeniu od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego kwoty 3.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, zamiast uiszczonej przez skarżącego kwoty 200 zł.
W uzasadnieniu zażalenia zaznaczył, że jedynym kosztem jaki poniósł skarżący do celowego dochodzenia swoich praw przed WSA była kwota 200.00 zł jaką uiścił tytułem wpisu sądowego, z innych kosztów został bowiem zwolniony w ramach udzielonego prawa pomocy. Natomiast wynagrodzenie należne pełnomocnikowi z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, a stanowiące kwotę 3.600 zł WSA powinien zasądzić w myśl art. 41b ustaw z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 86 ze zm.) od Skarbu Państwa, a nie od Dyrektora Izby Skarbowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 u.p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten wymienia jakiego rodzaju nieprawidłowości mogą być w trybie tym wyeliminowane. Sprostowanie nie może dotyczyć merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym nie może prowadzić do zmiany jego treści.
WSA w wyroku z dnia 24 września 2007 r., sygn. akt III SA/GL 654/06, zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego kwotę 3.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w uzasadnieniu orzeczenia zaś, jako podstawę prawną wskazał przepis art. 200 u.p.p.s.a. W sprawie strona wnioskowała o sprostowanie przez WSA sentencji przedmiotowego wyroku w zakresie zasądzonych przez ten Sąd kosztów sądowych. Według żalącej Sąd niesłusznie zasądził zwrot kosztów w wysokości 3.800 zł od Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na fakt, iż skarżący miał ustanowionego pełnomocnika z urzędu, a koszty nieopłaconej pomocy prawnej powinno być zasądzone od Skarbu Państwa. Strona w istocie więc zmierzała do zakwestionowania merytorycznego rozstrzygnięcia. W świetle stwierdzonych okoliczności, wniosek strony, należy uznać za niewpisujący się w możliwość sprostowania o jakim mowa w przepisie art. 156 u.p.p.s.a.
Wskazanie żalącego na podobną sprawę, w której WSA dokonał sprostowania oczywistej omyłki, należy uznać za niemające znaczenia dla danej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę pod kątem zarzutów zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy i ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone postanowienie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art.197 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.