Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1028/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek M. S.A. w likwidacji w T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że przesyłką poleconą, nadaną 7 sierpnia 2008 r., M. S.A. w likwidacji w T. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 11 maja 2009 r., po doręczeniu jej 7 lipca 2009 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z 28 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę z powodu wniesienia jej po terminie.
Odpis tego postanowienia przesłano stronie skarżącej 5 października 2009 r. na adres wskazany w skardze i uznano przesyłkę za doręczoną 8 października 2009 r.
W dniu 3 listopada 2009 r., po uwzględnieniu wniosku likwidatora spółki Sąd doręczył mu odpis postanowienia z 28 września 2009 r.
Pismem z 4 listopada 2009 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi, powołując się na brak winy w związku z niedochowaniem terminu 30 dniowego. Konieczność przywrócenie terminu strona uzasadniła treścią skargi prezentując przy tym stanowisko, że ten środek zaskarżenia powinien zostać rozpoznany merytorycznie z uwagi na jednolitość stosowania prawa podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując się na treść przepisu art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie wystarczających okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Sąd ten nie znalazł jakiejkolwiek obiektywnej przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, ponieważ w swoim wniosku strona nie wskazała żadnej przyczyny ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że skarga została złożona z opóźnieniem "nie z winy skarżącego".
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, w którym podobnie jak w piśmie z 4 listopada 2009 r. przedstawiła zagadnienia merytoryczne zawarte w skardze, domagając się uregulowania kwestii związanej z funkcjonowaniem niejednolicie interpretowanych przepisów prawa podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści zaś art. 87 § 2 wynika, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie uprawdopodabniające okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu. Uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (braku winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Kr 1977/00, niepubl.). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Natomiast do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło czy nie. Sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Podstawą tej oceny powinien być obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2009 r., II FZ 422/09, niepubl.).
Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, zasadnie uznał, że Strona ani nie uprawdopodobniła, ani nie wskazała jakichkolwiek przesłanek uzasadniających brak jej winy w uchybieniu terminu. Zresztą we wniosku nie wskazano przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, ani nie określono nawet okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu temu terminowi.
Ustosunkowując się zaś do treści zawartej w zażaleniu należy zauważyć, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem wpadkowym. Dotyczy ono tylko i wyłączenie kwestii przywrócenia bądź też nie terminu do wniesienia przez podatnika skargi na interpretację Ministra Finansów. Do tych zagadnień wyłącznie zawężona jest kognicja Sądu. W tej sytuacji powoływanie przez Skarżącego, zarówno we wniosku o przywrócenie terminu jak też i w rozpoznawanym zażaleniu okoliczności związanych z zaskarżoną decyzją należy uznać za błędne i niemające znaczenia prawnego dla sprawy. Rozpoznając bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Sąd I instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do analizowania zarzutów merytorycznych odnoszących się do zaskarżonej decyzji. Zarzuty tego rodzaju mogą być rozpoznawane jedynie w ramach postępowania głównego zainicjowanego skutecznie wniesioną skargą. Dlatego też do powołanych okoliczności związanych z zaskarżoną decyzją Sąd II instancji nie może się odnieść.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.