Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 września 2019 r., sygn. akt I SA/Lu 552/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu K. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 18 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku VAT za styczeń 2013 r.
W dniu 14 października 2019 r. do WSA wpłynęło zażalenie na powyższe postanowienie, sporządzone przez adwokata. Chociaż w nagłówku wskazano jako skarżącego K. K., to już w treści zażalenia pełnomocnik wskazał, że działa "w imieniu i na rzecz skarżącej T. G.".
W związku z powyższym pismem z dnia 11 lutego 2019 r. NSA zwrócił się do pełnomocnika o wyjaśnienie, w czym imieniu zaskarża przedmiotowe postanowienie – w imieniu K. K., czy też, zgodnie z treścią zażalenia "w imieniu i na rzecz T. G." w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem negatywnych skutków procesowych.
Powyższe pismo, prawidłowo doręczone pełnomocnikowi, pozostało bez odpowiedzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Przepis ten z mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., jedną z przesłanek dopuszczalności zażalenia jest wniesienie go przez stronę po doręczeniu jej odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z brzmieniem art. 32 P.p.s.a. stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, który pojmowany powinien być jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Przepisy te z mocy art. 197 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. znajdują odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia.
W razie stwierdzenia, że zażalenie wniesione zostało przez podmiot, który nie jest stroną w rozumieniu art. 32 i art. 33 P.p.s.a., sąd odrzuca je jako niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie stroną postępowania zażaleniowego jest K. K., natomiast zażalenie na ww. postanowienie zostało wniesione przez T. G. (co należało przyjąć w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie NSA do usunięcia wątpliwości), która nie miała legitymacji do jego wniesienia. Nie wykazano w treści zażalenia podstaw do stwierdzenia, że posiada w sprawie interes prawny, który by ją do tego uprawniał.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2, w zw. z art. 180 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.