Uzasadnienie
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Op 378/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał T. W. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż nie podanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wartości przedmiotu zaskarżenia potwierdza słuszność skarżącego w zakresie wysuniętych argumentów dotyczących wartości przedmiotu zaskarżenia w dwóch innych sprawach dotyczących decyzji w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień oraz wrzesień 2002 r. Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji wskazano zmniejszenie różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w październiku, która ma swój finansowy skutek dopiero w okresie późniejszym.
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w październiku 2002 r. nie było przedmiotu sporu. Skorygowanie w tym miesiącu zadeklarowanej przez skarżącego kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia (zmniejszenie) było jedynie konsekwencją skorygowania przez organy podatkowe rozliczenia podatku od towarów i usług za poprzedni miesiąc i zadeklarowanej w tym miesiącu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na październik 2002 r. Różnica pomiędzy kwotą nadwyżki określoną zaskarżoną decyzją a zadeklarowaną przez skarżącego wynosi 1.419,00 zł jest równa różnicy nadwyżki wynikającej z decyzji organu za miesiąc wrzesień 2002 r. Na tę kwotę składają się kwoty będące przedmiotem sporu za sierpień i wrzesień 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ metoda wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej jest słuszna. Organ odwoławczy obliczał wartość przedmiotu sporu porównując różnicę między podatkiem naliczonym a należnym, podaną przez skarżącego z kwotą wynikającą z treści zaskarżonych decyzji. Otrzymany wynik był jednak każdorazowo pomniejszany o kwotę, która była de facto kwestionowana we wcześniejszych okresach rozliczeniowych. Tym samym organ uniknął sytuacji, w której np. określona kwota podatku naliczonego wynikająca z zakwestionowanej faktury w sierpniu 2002 r. stanowiłaby element wartości przedmiotu zaskarżenia w miesiącu następnym.
Należy stwierdzić, że przyjęta przez organ odwoławczy metoda wyliczenia przedmiotu zaskarżenia jest zgodna z myślą zawartą w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07. W uchwale stwierdzono, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W uzasadnieniu uchwały wskazywano ponadto, że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do przepisów regulujących kwestie związane z wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych, to w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu.
Mając na względzie powyższe rozważania należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.