Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. (dalej: DIS) z 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej odrzucił skargę.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zaskarżył decyzję DIS z 18 stycznia 2016 r. i w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o zwolnienie go z tego wpisu. Postanowieniem z 5 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w powyższym zakresie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Rzeszowie z 8 czerwca 2016 r. Następnie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 28 czerwca 2016 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uiścił wymaganej kwoty wpisu.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie zastosował się do doręczonego wezwania i nie uiścił wymaganego wpisu sądowego i odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy udowodnił swoją trudną sytuację finansową i wykazał, że nie jest w stanie ponieść opłat sądowych w rozpatrywanej sprawie. W jego ocenie postanowienie z 8 czerwca 2016 r. jest krzywdzące i pozbawia go możliwości obrony praw na drodze sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do przesądzenia prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
W sprawie bezsporne jest, że prawomocnym postanowieniem z 8 czerwca 2016 r. skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tj. zwolnienia z wpisu od skargi na decyzję DIS).
Poza sporem pozostaje również okoliczność, że pomimo upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu sądu do uiszczenia takiego wpisu skarżący nie uiścił wymaganej opłaty.
Podniesione w zażaleniu zarzutu sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi w rozpatrywanej sprawie.
W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności postanowienia WSA w Rzeszowie w przedmiocie odrzucenia skargi. W ramach prowadzonego postępowania przedmiotem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest objęte badanie legalności prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, zwłaszcza, że rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w wyniku zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w trybie art. 243-262 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 194 § 1 pkt 1a) oraz art. 197 p.p.s.a.