Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. (dalej: DIS) z 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej odrzucił skargę.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca zaskarżyła decyzję DIS z 18 stycznia 2016 r. i w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła wniosek o zwolnienie jej z tego wpisu. Postanowieniem z 5 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w powyższym zakresie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Rzeszowie z 8 czerwca 2016 r. Następnie skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej 28 czerwca 2016 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie uiściła wymaganej kwoty wpisu.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie zastosowała się do doręczonego wezwania i nie uiściła wymaganego wpisu sądowego i odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy udowodnił swoją trudną sytuację finansową i wykazał, że nie jest w stanie ponieść opłat sądowych w rozpatrywanej sprawie. W jego ocenie postanowienie z 8 czerwca 2016 r. jest krzywdzące i pozbawia go możliwości obrony praw na drodze sądowej.
Dodatkowo skarżąca zakwestionowała prawidłowość doręczenia postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do przesądzenia prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
W sprawie bezsporne jest, że prawomocnym postanowieniem z 8 czerwca 2016 r. skarżącej odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (tj. zwolnienia z wpisu od skargi na decyzję DIS).
Poza sporem pozostaje również okoliczność, że pomimo upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu sądu do uiszczenia takiego wpisu skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty.
Podniesione w zażaleniu zarzutu sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi w rozpatrywanej sprawie.
W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności postanowienia WSA w Rzeszowie w przedmiocie odrzucenia skargi. W ramach prowadzonego postępowania przedmiotem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest objęte badanie legalności prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy, zwłaszcza, że rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w wyniku zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w trybie art. 243-262 p.p.s.a.
Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut nieprawidłowego doręczenia skarżącej postanowienia WSA w Rzeszowie z 8 czerwca 2016 r. utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z 5 maja 2016 r. odmawiającego przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej ww. postanowienie (k. 54 akt sądowych), którego treść wskazuje na skuteczne dokonanie doręczenia kwestionowanej przesyłki. Należy również podkreślić, że skarżąca nie wskazała konkretnych zarzutów określających przyczyny zarzucanej przez niej wadliwości a ponadto nie skorzystała z procedury reklamacyjnej wobec operatora pocztowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała więc skutecznie wadliwości doręczenia ww. postanowienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 194 § 1 pkt 1a) oraz art. 197 p.p.s.a.